woensdag 2 november 2016

Een jaar later, en toen?

Iets meer dan een jaar geleden begon ik deze blog. Na lang dubben opende ik mijn theehuisje. Het is dus een beetje feest. Maar ook een jaar geleden lag ik in het ziekenhuis. Exact de reden waarom mijn theehuis eerder dan gepland open ging. En waar staan we nu?

Vorige week heeft de neuroloog mij eindelijk het goede nieuws gegeven dat officieel is goedgekeurd dat ik op papier een geschikte kandidaat ben voor een Nervus Vagus Stimulator (NVS). Momenteel is mijn epilepsie echter, gelukkig, te goed en stabiel om deze te laten plaatsen. De goedkeuring blijft echter gewoon staan en het is dus een fijne zekerheid dat dat in mijn dossier staat. Tijdens het overleg tussen de neurologen is er nog een andere theorie geboren. Glut1-deficiëntie. Glut wat? Ja, dat was ook onze reactie. Glut1-deficiëntie is een genetische afwijking waarbij er te weinig suiker (glucose) naar de hersenen gaat. Hierdoor kunnen deze niet voldoende functioneren. Epilepsie kan hier een, mijn inziens logisch, gevolg van zijn. En dus... meer onderzoek. Het is nu wachten op een oproep voor een nieuwe opname. De bedoeling is dat ze dan, als ik nuchter ben, een lumbaalpunctie gaan doen en gewoon bloed afnemen om op die manier te testen hoeveel suiker er effectief naar mijn hersenen gaat. En zo'n lumbaalpunctie, hoe standaard dat misschien ook is, vind ik toch een beetje griezelig. Met zo'n grote naald... maar niet denken aan wat fout kan gaan maar aan wat goed kan gaan. 

En wat nu als ik dat zou hebben? Dan moet ik op dieet. Het (variant op het) ketogeendieet. Dat betekent dat ik alles moet gaan eten dat Olivier niet mag eten. Immers voor hem is de actieve voedingsdriehoek een goede richtlijn terwijl voor mij de volgende afbeelding een startpunt zou zijn.


Het ketogeen dieet heeft bij 2/3 van de kinderen met epilepsie die het proberen succes. Over volwassenen is er echter nog niet genoeg bekend. Weinig onderzoek en weinig gebruikt als behandelmethode. Maar de resultaten lijken gelijkgestemd. En ik overweeg dus om, losstaand van de uitslag van de punctie, het dieet op te starten. 

Liefs Leonieke Volg mij nu ook op Facebook - Bloglovin  - Instagram

maandag 5 september 2016

De burn-out black-out - Mijn Batterij VI

Vele verhalen/blogs/columns over burn-outs beginnen met een fysieke/mentale black-out. Een bezoek aan een ziekenhuis, huisarts en een onverklaarbaar fysiek ongenoegen. Lange tijd dacht ik 'slim' genoeg te zijn geweest, het geluk te hebben gehad en eerder ziek thuis te zijn gaan zitten dan die black-out. Tot ik van de week ineens bedacht wat er vorig jaar november is gebeurd. 

Mijn pendelroute duurt ongeveer 50 minuten (treinrit inclusief wandeltrip). Een treinrit met 4 á 5 tussenhaltes en in de spits een behoorlijke drukte. 10 november vertrok ik in een rustige trein en voelde ik mij behoorlijk ok. Helaas ging dat al snel naar beneden. Nog voor de tweede halte moest ik mij naar het toilet snellen omdat ik het gevoel had dat mijn maaginhoud terug zou komen. De trein voelde als een sauna. En dat in november terwijl iedereen met winterjas zat. Op dat moment wild ik mij het liefst uitkleden tot op mijn ondergoed. Dat ongenoegen heb ik mijn mede-reizigers bespaard. Duizelingen combineerde zich met transpiratie en misselijkheid en ik kon nog maar één ding doen: mij de trein uit haasten. Hoe ik het daarna op moest lossen wist ik niet, maar ik moest en zou die trein uit gaan. En ik moest gaan zitten. 

De schreeuw - Edvard Munch Bron: wikipedia


En dan zit je daar, in de miezer, op de grond. Huilend en denken aan 'wat nu?'. Bellen naar huis en hopen dat partnerlief al wakker is. Wetend dat onze auto niet tot onze beschikking is en hij dus niet zomaar kan vertrekken, wetend dat mijn locatie bovendien niet om de hoek is. Al in paniek schietend probeer je te kalmeren en te wachten nadat je vriendlief hebt gesproken. Probeer je er op te vertrouwen dat er een oplossing komt. En hou je ondertussen je telefoon angstvallig in de gaten. Tot dat verlossende telefoontje komt: een collega komt je halen en brengt je thuis. Al huilend wacht je en vraag je je op tientallen manieren af hoe je je kunt schamen en hoe je daar sorry voor kunt zeggen. En uiteindelijk komt het in de auto enkel neer op tranen en sorry. Sorry voor de last en sorry voor de tranen. En dan komt er een masker, met zogenaamde vrolijkheid. Tot aan de voordeur en dan stort ik in. Mijn bed doet deugd en mijn ogen vinden rust.

Liefs Leonieke Volg mij nu ook op Facebook - Bloglovin - Twitter - Instagram

woensdag 24 augustus 2016

Oma: een ondeugend klein kind

'Vasculaire dementie' zo noemen ze dat. Datgene dat ervoor zorgt dat mijn oma van 86 eigenlijk mijn oma niet meer is. Dat de supersterke vrouw die ze ooit was binnen afzienbare tijd volgens haar eigen geloof weer bij haar man, mijn held zal zijn.

Vasculaire dementie, een van de vele soorten uit het dementiespectrum dat ervoor kan zorgen dat iemand zichzelf en de wereld om hem/haar heen verliest. Maar ook andersom, dat de wereld een persoon verliest. 

Bron: Healclinics Vascular Dementia in Women with Diabetes


Mijn oma leeft op dit moment nog. Ze weegt 45 kg en zit op een gesloten afdeling in een verzorgingstehuis. Volgens de laatste reportages in haar zorgplan kan ze niet meer zelfstandig lopen, eten en drinken. Oma zat steeds vaker steeds schever in haar rolstoel dus kwam er een nieuwe rolstoel, groter en steviger. Bovendien moet ze voor haar veiligheid en die van het verplegend personeel met de actieve tillift verplaatst worden. Hoewel zij nooit een stevige vrouw is geweest, is de 45 kg erg zorgwekkend. Zeker als je weet dat de 9 belangrijkste/zwaarste organen in een lichaam gemiddeld 15,63 kg wegen en we op die manier nog minder dan 30 kilo overhouden. Dan heb ik nog maar een 'zielig hoopje' oma. 

In augustus 2014 is mijn oma opgenomen. Dat is nu al twee jaar geleden. De tijd gaat hard. Dat betekent dat we oma nu al twee jaar, of eigenlijk langer, achteruit zien gaan. En dat doet pijn. Dat zijn jaren die begonnen met onschuldige, grappige vergeetachtig- en onhandigheden die over zijn gegaan in momenten dat het pijn doet dat omdat ze je niet meer herkent. Kerst 2012, denk ik, het ging al geruime tijd 'niet zo goed' met oma maar wat het precies was, dat wisten we niet. Zelf vertelde ze niets en alles ging altijd goed. Mijn neefje studeerde op dat moment psychologie  en dus besloten we met kerst een trucje te doen. Want we hadden wel al het idee dat dat 'niet zo goed' wellicht een vorm van dementie was. Als je naar de dokter gaat met een persoon waarbij je dementie vermoedt dan is 1 van de eerste vragen die mogelijks gesteld kunnen worden: kunt u eens een klok tekenen? En dus wilden we oma een klok laten tekenen. Dat moest echter zonder uitleg en zonder het wekken van argwaan. Want als ex-verpleegster zou oma daar nooit vrijwillig aan meewerken. Resultaat: mijn neef moest voor school klokken laten tekenen en oma tekende een klok met de 2 op de plaats van de 10, de 3 op de plaats van de 9... een duidelijk signaal dat het in die hersenpan allemaal niet meer ging zoals het moest. Zelf besefte ze op dat moment dat de klok fout was. Maar wat daar voor gevolgen aan zaten...

De gevolgen van oma haar ziek zijn heeft tot veel discussies geleid met oma zelf. Zowel toen ze nog thuis woonde als toen ze reeds was opgenomen was het allemaal onzin, niet nodig en ging het veel beter met haar dan dat iedereen dacht te zien. De eerste maanden hebben we ook allemaal de dokter gemist die haar juist naar huis had gestuurd. En we hoefden niets mee te brengen want ze ging toch morgen weer naar huis. Enerzijds lachwekkend en anderzijds schrijnend. 

De reden dat ik deze blog schrijf is omdat dementie, welke vorm dan ook, dwingt tot afscheid nemen. En ook over de minder mooie, verdrietige dingen mag en moet gesproken en geschreven worden. Bij dementie verlies je een geliefde. Of misschien beter gezegd, je verliest een persoonlijkheid. En dus nemen wij al jaren afscheid. Wij hebben al 2 keer gezegd 'waarschijnlijk haalt ze het einde van dit jaar niet'. Maarja mijn oma is een kranige, sterke, eigenwijze vrouw die het duidelijk langer uithoudt dan we hadden verwacht. Ze wil blijkbaar nog even blijven rondhangen. Toch gaat dat afscheid nemen door. En hoewel ze je in 9 van de 10 gevallen niet herkent is het zo waardevol en emotioneel als bij die 10e keer ze met heel haar gezicht begint te lachen als het gaat over de oven-bonenschotel die ze voor me maakte, over Jacobus en Corneel dat we altijd samen keken en blijkbaar fantastisch vonden (al ben ik nu diegene die me dat totaal niet herinnert), hoe ze geniet van de spekkoek die terug doet denken aan oud en nieuw en aan opa en hoe ze dus voor even gewoon mentaal bij ons lijkt te zijn. Hoe haar ogen glinsteren alsof ze een ondeugend klein kind is dat de wereld vanuit een hoekje van de kamer bestudeert.




Liefs Leonieke
Volg mij nu ook op Facebook - Bloglovin - Twitter - Instagram

vrijdag 12 augustus 2016

Sexy is voor elk lichaam - Boobielicious III

Borsten zijn, vind ik, leuk, interessant, veelzijdig en bijgevolg een onderwerp waar veel over gesproken kan worden. Bijgevolg ontstond Boobielicious, een rubriek over borsten.

Heel blij was ik met de Facebookpost van Naron afgelopen maandag. Naron gaf aan dat ze regelmatig de vraag krijgen naar sexy lingerie. Én terecht, want ook wij willen wel eens iets aan dat nét dat beetje meer heeft. Voor onszelf, onze partner... en dat is een probleem. Ze stelden een mogelijke lijn voor waarvan ze niet wisten of ze die moeten aanschaffen, maar de reacties liegen er niet om. In de winkel hangen die handel! En waarom niet?

Als je zoekt op 'sexy lingerie grote maten' kom je veelal resultaten tegen van webshops. Niet zelden webshops die zich richten op sexy lingerie voor de dunnere buurvrouw en dan ook nog een tabblad 'grote maten' hebben. Voor mij persoonlijk zit daar maar zelden iets tussen waar ik het warm van krijg. En dat zou toch wel mogen bij een beetje sexy lingerie? Het is namelijk niet zo dat als we een grotere borst hebben dat we geen steun meer nodig hebben. Bovendien hebben we dan weer dezelfde problemen van webshop aankopen als die ik in mijn vorige Boobielicous al aangaf. Bijkomend probleem is zelfs dat in de niet gespecialiseerde webwinkels de standaard modellen de babydolletjes aan hebben voor op de foto. Waarom zou ik dan geneigd zijn een bestelling te doen? Want ik wil wel graag weten hoe sexy kleding mogelijks valt bij mij.


Echter... sinds ongeveer een maand zit ik op Instagram en volg ik veel Amerikaanse modeaccounts en plus-size modellen. Een daarvan is Curvy Girl Lingerie. Een (web)winkel met veel sexy lingerie. Een met plus-size modellen. En hoewel ik mij bij sommige afvraag hoeveel kunststof er in de borsten zit zijn er ook zeker wel borsten die last hebben van zwaartekracht. Er zijn dingen die ik niet zou passen in een gewone lingeriezaak denk ik, maar misschien is dat gewoon een aanbod-vraag issue? Ze hebben mooie zaken, in grote maten met realistische modellen. Uiteraard weet ik niets over pasvorm, kwaliteit, service en andere zaken waar ik bij Naron zo tevreden over ben. Maar qua aanbod zouden ze wel een voorbeeld kunnen zijn voor wat we hier in Europa missen. Dus laten we vooral blijven vragen, blijven willen en vooral geen slechte maten dragen omdat de juiste maat er niet is!




Liefs Leonieke
Volg mij nu ook op Facebook - Bloglovin - Twitter - Instagram

vrijdag 5 augustus 2016

Gezinsuitbreiding

Een ieder die mij kent weet dat er uit mijn lichaam geen mini-me zal komen. Momenteel ben ik 30 en mensen om mij heen trouwen en baren druk. Nu het Lief en ik bijna drie jaar samen zijn krijgen ook wij vaak de vraag wanneer we gaan trouwen. En wanneer er een mini-ons komt. Die komt er niet. Tal van redenen zijn er op te noemen waarom het Lief en ik geen mini-ons op de wereld willen zetten. En eigenlijk komt het neer op dezelfde argumenten die je vaak terugziet in artikels over vrouwen die alsmaar moeten verdedigen waarom ze geen kinderen willen. Want ja, ook al weet ik het al heel lang heel zeker, nog regelmatig moet ik mezelf verdedigen. Dat mensen die ons niet zo goed kennen vragen wanneer wij aan kinderen beginnen dat is 1, en kan ik ergens nog begrijpen. Maar als ze dan horen dat we daar nu niet, nooit niet aan zullen beginnen dan komt daar in 95% van de gevallen: 'Waarom?'. En geen neutrale en geïnteresseerde waarom, maar een verbaasde of vol ongeloof waarom. En we hebben tal van redenen. Zo zijn er al genoeg mensen op deze aardkloot, een aardkloot die bovendien niet eens in een heel gezonde staat verkeerd. Milieutechnisch gezien niet, maar ook op sociaal, politiek kortom maatschappelijk vlak bakken we er eigenlijk weinig van. Terrorisme, armoede, bezuinigingen, woorden die ons elke dag om de oren vliegen. Dat is geen maatschappij waarin ik mijn, ons, kind in zou willen opvoeden. Maar omdat deze argumenten heel snel kunnen leiden naar filosofische discussies waarbij mensen mét een kinderwens wel eens voor de borst worden gestoten, gebruiken we meestal ons sterkere en discussiedodende argument: onze medische situatie. We zijn allebei chronisch ziek, en hoewel bij geen van ons beiden duidelijke erfelijke zaken zijn vastgesteld wil je epilepsie, reuma, diabetes I, slaapapneu, wat skelettechnische foutjes,... niet meegeven bij de conceptie. Los daarvan zit je nog met mogelijke bijwerkingen van medicatie of meer nog bijwerkingen van de hormonen op de medicatie. Dit zal op haar beurt weer een uitwerking hebben op de zwangerschap en de bevalling. Kortom, epilepsie en hormonen: niet zulke goede vriendjes.



Enkele maanden geleden besloot ik echter dat een gezinnetje van twee misschien toch te klein is. Het gebeurt wel eens dat 1 van ons alleen weg gaat voor een nacht (of meer) en dan is een gezin van twee ineens maar een gezin van één. Bijgevolg begon ik een zoektocht. Hoe konden we op een veilige, en voor ons zo gunstig mogelijke manier ons gezin uitbreiden? En ik stelde het voor aan het Lief. Hoewel ook hij open stond voor gezinsuitbreiding was hij bang dat het huis en wij er niet klaar en geschikt voor waren. Het onderwerp werd dus tijdelijk van tafel geveegd totdat enkele weken geleden het er ineens weer op lag. Het Lief was er zelf over begonnen. Hij deed wat onderzoek en tijdens een bruiloftsfeest zei hij ineens: gaan we morgen voor gezinsuitbreiding kijken? Dikke prima voor mij! *sprong hard heen en weer van binnen van pure blijdschap* En dus vertrokken we op zondagochtend 17 juli naar Melle. Want we hadden al bedacht dat als we toch het gezin zouden uitbreiden dan toch via adoptie en zeker niet via zwangerschap. En daar in Melle, daar hebben ze toch behoorlijk wat adoptiemogelijkheden. We gaven aan dat we niet zo groot wonen, dat er een trap zit in ons huis, dat we niet altijd de mogelijkheid hebben heel veel te spelen. Ze wisten niet zo goed of er een geschikte match was voor ons op dat moment. Maar als we wilden, konden we wel eens kennis maken met Max. Max is 5,5 jaar oud, heeft momenteel wat ondergewicht, knuffelt graag, is behoorlijk aanhankelijk maar is zindelijk, eigenwijs en heeft een sterk karakter. Max heeft niet altijd heel veel energie, en het was erg warm dus na enkele meters wandelen zijn we gewoon gaan zitten en hebben we geknuffeld, een half uur lang geknuffeld. En overal zat slijm. Maar slijm gevuld met liefde.


We hadden nooit verwacht verliefd te worden op een Engels bulldog. We zijn geen bulldog mensen. Maar wat is het een lieverd en wat lijkt hij op het Lief :D Hij is nu bijna 3 weken bij ons en we zien echt vooruitgang. Vooruitgang? Ja, want Max heeft nog al een historie. Hij is door het asiel in beslag genomen samen met 6 andere honden. Hij heeft jaren in de tuin opgesloten gezeten in een dichtgetimmerd hok en hij kreeg zijn eten door een gat. De medewerkers van het asiel hebben hem in het begin met een vangstok moeten vangen. Maar veel liefde en geduld vanuit het asiel heeft ervoor gezorgd dat onze Max weer open staat voor mensen én andere honden. Het is een schat van een beest, een aanwinst voor ons gezin en een ongelooflijke ondeugd. Hij is gek op auto's, weet heel goed wanneer hij iets heeft gedaan wat eigenlijk niet mag en heeft commando's behoorlijk snel onder de knie. We zouden hem absoluut niet meer kunnen missen en hij ons ook niet denk ik.


We zijn Animal Trust enorm dankbaar voor de kans die ze Max hebben gegeven en alles dat ze met hem hebben bereikt. 

Liefs Leonieke Volg mij nu ook op Facebook - Bloglovin - Twitter - Instagram

woensdag 20 juli 2016

F+-meisjes - Boobielicious II

Borsten zijn, vind ik, leuk, interessant, veelzijdig en bijgevolg een onderwerp waar veel over gesproken kan worden. Bijgevolg ontstond Boobielicious, een rubriek over borsten. Wow, wat een onverwachte hoeveelheid reacties op mijn eerste Boobielicious. En allemaal positief. Op mijn Facebook maar ook gewoon via privéberichten. Boobielicious schoot al snel omhoog naar de top 5 van meest populaire berichten van mijn blog. Een tweede editie kon dus niet lang uitblijven. 

Wat mij in de reacties enorm opviel was dat er veel meer vrouwen het probleem herkenden dan ik had verwacht. Ook wel: er zijn veel meer vrouwen die een grotere borst hebben dan ik eerst dacht. Eigenlijk niet zo vreemd want ik heb het zelfde 'probleem'. Een paar dagen na mijn eerste Boobielicious kwam Prima Donna met onderstaand filmpje. Reacties op dit filmpje verschilden van 'wow, dat is een goed initiatief' tot 'een E-cup? Wanneer proberen jullie een F/G/H/...'. Veel vrouwen die reageerden vonden het een goed initiatief maar lieten weten dat voor hen de dagelijkse 'last' meer inhield dan een E-cup. Ook ik ben gezegend met een dubbele H. Ik was dan ook erg benieuwd naar de cijfers.



Gemiddelde borsten, say what?

Want wat is nu eigenlijk gemiddeld? Wanneer heb je een kleine, gemiddelde of grote borst. Dat is een hele lastige vraag. Waar na het lezen van verschillende persartikelen, bekijken van de kaart van de Average Breast Cup Size in the World eigenlijk geen antwoord op is. We zitten hier namelijk met een aantal vraagstukken.

Om het gemiddelde te weten te komen moet je eerst een groot aantal individuele maten inventariseren. Ergo, je moet een rondvraag doen. En dat is al een probleem op zich. Voor België kwam Pabo tijdens hun onderzoek tot enkele interessante regionale conclusies. Overigens ook leuke niet-borst-gerelateerde feitjes. Echter een belangrijke bedenking die we ons moeten maken is dat nog altijd een te groot percentage (afhankelijk van de bron 70 tot meer dan 80) van de vrouwen een verkeerde bh-maat. Vente-Exclusive kwam tot de interessante conclusie dat van de 7000 bh's die wat dzijn teruggestuurd omwille van de maat, 65% te klein was. In hoeverre is dan de rondvraag van Pabo accuraat. Bovendien heb je met een grote cup-maat een aanbodprobleem zoals Franciska Bosmans aka Fancy B het hier zo mooi omschrijft: "En dan kan je jezelf de vraag stellen: is dat groot? Als de gemiddelde Belgische vrouw een C-cup heeft, goed voor een goed gevuld handje, maar ook niet meer dan dat? Het antwoord is: nee. En mijn meer dan goed gevuld decolleté en ik spreken uit ervaring. En frustratie. Als een C-cup als groot wordt bestempeld, hoe moeten wij F+-meisjes ons dan voelen? Als gigantische buitenstaanders?"

Aanbod en vraag

Maar los nog van het verkeerde maat probleem en het rond moeten vragen is er het issue aanbod vs vraag, om weer even terug te gaan naar Franciska: "als je in de lingeriewinkel je maat moet laten bestellen omdat die er nooit hang, voel je je elke keer opnieuw een freak of nature." En daar geef ik haar, met vele anderen, helemaal gelijk in. Om dan nog maar te zwijgen over praktische bezwaren zoals het betalen van een voorschot, of soms zelfs de hele bh, het niet kunnen passen van verschillende modellen, het niet kunnen bestellen van verschillende maten wat ondanks het weten van je maat soms echt wel nodig is.

Ik durf daarom met zekerheid te zeggen dat de gemiddelde cups in België en Nederland groter zijn dan respectievelijk een C en een D zoals Average Breast Cup Size in the World  ons doet vermoeden. Wat denken jullie?

Steen vs digitaal

Natuurlijk is er in het hele aanbodverhaal nog een ander probleem waar F+meisjes onder lijden. De gemiddelde stenen lingeriezaak in de stad adverteert grote maten te verkopen maar gaat in realiteit gaan ze misschien tot een F-cup  maar enkel in een model dat ook mijn oma draagt (of zou dragen). Of met een veel te grote omvang, of slechts een model of 5. Om nog maar te zwijgen over sportbh's.

En dus zoeken vrouwen hun heil elders. Engeland, Duitsland en voor de Vlamingen komt ook Nederland natuurlijk in aanmerking. Maar als je zoekt op Google zoekt op 'lingerie grote maten' zijn de eerste resultaten vooral webshops of 'gewone' lingeriezaken met een sectie 'grote maten'. Op sommige sites zelfs sexy grote maten.



 In ieder geval nergens lijkt het aanbod zo groot, zo gespecialiseerd en zo klantvriendelijk als bij Naron. Waar geen moeite teveel is, ook al voel je je bezwaard. Waar de hoeveelheid bh's en zwemgoed eindeloos lijken waardoor er altijd wel iets tussen zit. Jammer dat ze zo laag staan bij de Google zoek resultaten. Want voor mij verdienen ze absoluut beter!

Liefs Leonieke Volg mij nu ook op Facebook - Bloglovin - Twitter - Instagram

dinsdag 12 juli 2016

Niet vergeten: opladen is belangrijk! - Mijn Batterij V

Het was een kwestie van uren, dagen of heel misschien weken. Een kwestie van wachten dus voordat ik wakker zou worden en moe zou zijn. Zou gaan slapen, wakker zou worden en de zwaarte in mijn lichaam elk restje van energie op zou nemen. Nog voordat ik mijn benen uit bed zwaai. Een kwestie van wachten voordat ik 'welterusten' zeg tegen vriendlief in plaats van goedemorgen. En dat gebeurde dus vanmorgen. Ik voelde het al een paar dagen borrelen.

Na een hoop leuke gebeurtenissen: de 1e Boobielicious voor Naron, het verschijnen van mijn interview in Surplus Gezondheid en het opvragen van prijsvoorstellen voor onze vakantie in 2017 (en daar een besluit in nemen) was het blijkbaar even genoeg geweest.

De therapeut die even geen gaatje voor mij heeft in haar agenda, het gebrek aan tijd voor mezelf die ik neem (domme domme ik) en de afspraken in agenda die andere mensen voor mij maken of daar in ieder geval bij betrokken zijn. Het maakt het er niet beter op, en het laat me even vergeten hoe ik ook alweer voor mezelf zorg. Dat ik me zorgen maak over allerhande dagelijkse dingen en allerlei projectjes aanga helpt dan niet. Het legt zelfs mijn energie en enthousiasme in het verkeerde potje. Dus is het belangrijk om event stil te staan, middels deze korte blog en leuke afbeelding, dat ik niet moet vergeten voor voor mezelf te zorgen.

Bron: Pinterest | Design: Rose Hill by Heather Stillufsen
Liefs Leonieke Volg mij nu ook op Facebook - Bloglovin - Twitter

vrijdag 8 juli 2016

Vakantie 2017: AMS - NYC - BON

Terwijl de zomer probeert door te dringen in ons Belgenlandje en mensen volop laten weten dat ze in Griekenland, Spanje of Amerika zitten plannen we in huize OLE onze winterzonvakantie. Wij doen namelijk niet aan vakantie in de zomermaanden. Wij hopen elk jaar namelijk op genoeg mooie dagen voor een portie vitamine D en daarnaast kan een weekje winterzon zo'n deugd doen.

Bye bye Europa


Dit jaar gaan we voor het eerst Europa uit. Mijn broertjes, eigenlijk halfbroertjes maar we gaan niet ingewikkeld doen, wonen op Bonaire. En dat doen ze nu een jaar of 10. En al die jaren heb ik gezegd dat ik langs wilde gaan. Dat ik op bezoek wil komen om te kijken hoe ze wonen, om dat eiland dat zo mooi zou zijn te bewonderen. Helaas is het er nooit van gekomen. Opleiding zorgde ervoor dat tickets duur waren als ik kon gaan en toen ik eenmaal werkte liet het budget het vaak niet toe. Dit jaar heb ik, figuurlijk, met mijn vuist op tafel geslagen. Ik moest en zou naar Bonaire gaan. Mijn oudste broer wil gaan emigreren naar Amerika of Canada en dan is er toch en reden minder. Dus zo gezegd, zo gedaan. En Google werd geopend 'reizen Bonaire'. Want ja, je moet toch ergens beginnen. Al snel merkte we bij rondvraag en zoekopdracht dat vliegen via Amsterdam een stuk goedkoper zou zijn dan via Brussel dus contacteerden we (ik dus) enkele reisbureaus voor een prijsvoorstel.

NYC

De oplettende lezer heeft in de titel al NYC zien staan. Jaja, we vertrekken vanuit Amsterdam, stappen uit in New York City voor een paar dagen Big Apple en waarschijnlijk enkele winterse taferelen om vervolgens door te vliegen naar het heerlijk warme Bonaire. Waarom? Het lief heeft een grote voorkeur voor Amerika en we zagen de combinatie ter inspiratie ergens voorbij komen. Natuurlijk is het niet ideaal dat het zo'n groot verschil zal zijn qua temperatuur, maarja als je dan toch al zo'n eind vliegt.

Voorbereiding

We hebben woensdag ons voorschot betaald bij VakantieXperts en vorige week heb ik in mijn eeuwigdurende enthousiasme al 5 reisgidsen gehaald bij de bibliotheek waar ik nog niet eens lid van was. Thuisgekomen gelijk in de zetel gekropen, elk met een andere kleur post-its. Hoewel ik heus wel weet dat het nog een half jaar duurt ben ik mega enthousiast. Soms tot grote ergernis van mijn lief. Nu begint het geregel. De medische attesten, Visa shizzle, annulerings- en reisbijstandsverzekering die epilepsie, reuma en diabetes niet uitsluiten, voorbereiding op de lange vlucht,... Kortom als ik het zo bekijk zullen de 6 maanden zo omvliegen. Ook vanwege alle dingen die nog komen gaan.

Heb jij al eens een lange vlucht meegemaakt, of ben je al eens op 1 van onze toekomstige bestemmingen geweest en heb je een tip voor ons? Laat dan zeker iets achter.

Liefs Leonieke Volg mij nu ook op Facebook - Bloglovin - Twitter

woensdag 6 juli 2016

Daar sta je dan... in de inhoudsopgave!

15 mei liet ik het jullie via Facebook al weten: er stond een interview in de agenda. Via de Epilepsie Liga kreeg ik namelijk een e-mail. Een journalist was op zoek naar een persoon met epilepsie. Voor het Surplusmagazine. Dát zag ik wel zitten. Het resultaat: met mijn gezicht in de inhoudsopgave van het Surplusmagazine, best iets om trots op te zijn toch?


Epiwattes?

Nog te vaak merk ik in gesprekken dat mensen eigenlijk niet zo goed weten wat epilepsie is, hoe je het kan krijgen, hoeveel mensen epilepsie hebben en het belangrijkste nog: wat je moet doen als iemand een aanval krijgt. Zelf ben ik ook niet alwetend hoor, dat kan vrees ik ook niet. Als ik zie hoeveel onderzoeken er worden uitgevoerd, hoeveel websites er zijn en dat er neurologen zich specialiseren tot epileptoloog dan weet ik dat epilepsie een zeer complex iets is. Niet verbazingwekkend natuurlijk als je weet dat het zich afspeelt in de hersenen. De plaats van het lichaam die we met dezelfde plaats moeten analyseren. Maar terug naar het interview...

Het interview

Woensdag 18 mei, 1 van mijn laatste dagen als 20-er, was het dan zover. Om 15:00 stond de fotograaf voor de deur en iets later belde ook de journalist aan. Een heel circus hier in huize OLE. In ieder geval was het een interessant gesprek van ruim een uur met ondertussen veel geklik. Het was een bijzondere ervaring en er was iets wat me enorm opviel. Hoewel ik in die 20 jaar zowel mijn epilepsie als wat het doet met mij al vaak heb verteld en uitgelegd was het dit keer anders. Het is lastig om tijdens een relatief kort tijdsbestek uit te leggen wat voor epilepsie je hebt en wat dat fysiek met je doet enerzijds en anderzijds aan te geven wat gevolgen dat heeft voor je welzijn. Wat dat doet met je mobiliteit en je afhankelijkheid, wat voor invloed dat heeft op je vriendschappen en je gevoelens over (gebrek aan) zelfstandigheid. Het grappige en gelijk ook confronterende van het interview was denk ik ook nog dat, hoewel ik het deed om anderen te vertellen over mijn epilepsie en over mij, ik ook nog eens met mijn neus op de feiten werd gedrukt. Nog eens te horen en te lezen kreeg hoe ik het best voor mezelf zorg en waarom ik dat ook alweer doe.

Natuurlijk wil ik jullie het interview niet onthouden :D Dus ga lekker zitten en lees vooral verder.

Bron: Surplus Magazine juli / augustus



Bron: Surplus Magazin juli/augustus
Tot slot wil ik graag Igor Van Mullem (journalist) en Dirk Kerstens (fotograaf) bedanken voor de fijne middag en het mooie resultaat.

Liefs Leonieke
Volg mij nu ook op Facebook - Bloglovin - Twitter

woensdag 29 juni 2016

Naron - Boobielicious I

Een nieuwe rubriek is geboren: Boobielicious. Borsten zijn namelijk, vind ik, leuk, interessant, veelzijdig en bijgevolg een onderwerp waar veel over gesproken kan worden. En het is eens wat anders dan de ziekte en verderf die vaak aanwezig is in mijn Theehuis.


Tetten, tieten, borsten, boezem, buste, boobies... woorden waarmee hetzelfde wordt bedoeld en die iedereen begrijpt. De twee bergjes, of bergen in mijn geval, aan de voorkant mijn lichaam.

Een jaar of 20 geleden begon het. Gelukkig had ik niet dezelfde ervaring als Elise die vol overtuiging het Tietenlied zong.


Meer dan een handje vol

Wat wel al snel duidelijk werd is dat ik gezegend bleek met meer dan een handje vol. En ondanks dat ik een jaar jonger was dan de andere meiden in de klas lieten mijn borsten anders uitschijnen. Hoewel ik mijn topjes fijn vond, en zelf geen ik-wil-volwassen-worden-nood had aan een bh, moest ik er op een gegeven moment aan geloven.

Dus daar ging ik, een jaar of 20 geleden, met mijn moeder, naar de winkel voor mijn eerste bh. De precieze cup weet ik niet meer maar de A en B heb ik simpelweg overgeslagen. Jarenlang droeg ik wit, zwart of huidskleur. Bh's van goede merken, in goede maten (zonder pannekoekjes) maar in een model dat ook mijn grootmoeder draagt. Mijn borsten bleven maar groeien en uiteindelijk zat ik op een 85FF. Een bh was gelukkig nog steeds relatief makkelijk te krijgen. Tot een jaar of 7 geleden. Ik viel een kilo of 15 af en ik ging van een 85FF naar een 75HH (de (on)logica over bh-maten wellicht in een volgende post) en kwam in een probleemzone. Mijn borsten zijn te groot voor de omvang om in een gewone lingeriespeciaalzaak een bh te kopen. Of er geen oplossing is? Jawel, je bestelt een bh uit een boekje in jouw maat. Je betaalt een voorschot en hoopt dat de bh past. Zo niet, moet je dat voorschot besteden aan veel te dure onderbroeken van kunststof en heb je nog steeds geen bh. Er waren dagen dat ik wilde dat die 85FF mij gewoon weer als gegoten zat.

Maar toen...

toen ontdekte ik Naron. Opnieuw was het mijn moeder die mij op sleeptouw nam. Voor het eerst kwam ik in een winkel waar ze mijn maat gewoon hadden hangen. In verschillende kleurtjes, modellen en soorten. En na die ene keer ben ik nog vaak terug gekomen. Voor gewone bh's, sportbh's, een bh en corrigerende lingerie voor onder een speciale jurk en voor badgoed. Waarom? Niet alleen voor de producten die ze hebben, die kan ik namelijk ook online bestellen (groot pluspunt). Maar vanwege de gezelligheid en warmte die ze uitstralen. Zodra je binnenkomt is er al warmte, geen ge-mevrouw en geschroom om de kleren uit te doen. Geen negatief gevoel omdat de borsten last hebben van zwaartekracht en er een flinke vetrand aanwezig is. Ben ik dan altijd blij als ik daar ben? Tuurlijk niet, het pasproces is soms behoorlijk emotioneel.

Emoties in de paskamer

Toen ik een jaar of 2 geleden voor de eerste keer badmode ging kopen had ik op de website vooronderzoek gedaan... Ik wilde af van het zwarte sportbadpak dat ik jaren had gedragen. Ik was de 25 gepasseerd, ik had (en heb :) ) een vriend die mij sexy vindt zoals ik ben en dus mocht mijn badkleding dat ook wel laten zien. En op de website stonden badpakken in leuke kleurtjes. Yes, kleurtjes. In een uur tijd heb ik alle badpakken aangehad die er in mijn maat waren. Maar niets was wat ik wilde. En dus zakte ik huilend op de grond paskamer die ze hebben bij Naron. Na een beetje bijkomen paste ik toch (!) maar die tankini die mijn vriend mij al een halfuur probeerde aan te smeren. En wat voelde ik mij sexy. Wat een wereld van verschil met de tranen van 5 minuten daarvoor. De top met haar A-lijn en zogenaamde 'sweetheart' hals die verstelbaar is en de hoge bikinislip zorgden voor een spontaan dansje in de paskamer. Want het 'swirlt' zo leuk. Dansjes kunnen daar namelijk gewoon, want de paskamers zijn verrukkelijk groot. Dansjes zijn er sindsdien niet meer gevolgd, maar gevoelens van zelfzekerheid en sexy-zijn wel. Mede dankzij Naron weet ik dat ook met mijn curves ik het verdien om me te laten zien. En samen met mij mijn schoonmoeder, schoonzus en de zus van een goede vriendin. Want ook zij kennen nu de weg naar Naron.

Na al die jaren vind ik lingerie kopen leuk, écht leuk! Leuker dan schoenen en kleren kopen. En dat dankzij Naron. Ik kan nog door blijven schrijven over borsten van andere vrouwen, bh's en andere lingeriezaken. Maar liever vraag ik wat jullie vinden van lingerie en lingerie shoppen? Waar wil je volgende keer iets over lezen? Laat je iets achter?

Tankinitop Elomi Madeira / Jeans Mat Fashion beiden @ Naron


vrijdag 24 juni 2016

Pinterhappy

Nostalgie

De novembermaanden, begin jaren negentig. De speelgoedwinkels brengen dikke speelgoedboeken uit. Aan de hand van mama ga je vol spanning naar de lokale speelgoedhandelaar, maar natuurlijk ook naar de nationale ketens. En met een catalogus die zo zwaar voelt als een woordenboek, maar nu niets meer voorstelt omdat alles op internet staat en omdat je ouder bent, plof je thuis op de bank om hem van voor naar achter door te bladeren. En te bestuderen. Met en pen in de aanslag worden cirkels of kruizen gezet bij het speelgoed dat Sinterklaas voor jou wel in de schoen of zak mag steken. Vervolgens komen de schaar, lijm, en papieren boven. De gewenste cadeaus worden 'keurig' uitgeknipt (naarmate de jaren volgen worden de lijntjes al beter gevolgd) en op papier geplakt. Een spannende periode.

Bron: Mama's met thee


Je wilde als kind de hele wereld. Had, gelukkig, geen flauw benul van hoeveel iets kostte en was met alles blij. Natuurlijk kreeg je niet alles maar op zoek naar een afbeelding vond ik een heel interessante blog van Mama's met thee (what's in a name) met een pedagogische invalshoek. Zeker doorklikken als je kindjes hebt die aan hun eerste Sinterklaaslijst (of verjaardag of kerst of...) beginnen.

Pinterhappy

Maar ik dwaal af, en hoewel dat soms erg leuk kan zijn, is dat niet altijd handig. Ik heb al geruime tijd een Pinterest-account en sinds ik verhuisd ben en we aan het verbouwen zijn geslagen ben ik fanatieker geworden. Sinds enkele weken weet ik ineens waarom ik er vrolijk van wordt. Hoe het komt dat een donkere bui als sneeuw voor de zon kan verdwijnen door simpelweg te 'slenteren' door plaatjes land. Door digitaal te knippen en plakken op daarvoor bestemde lijstjes. Het laat me dromen en verlangen. Maar het doet meer. Het stimuleert. In creativiteit, in zelfzorg, in dingen zelf maken in plaats van kopen, in herontdekken wat ik blijkbaar was vergeten. Maar bovenal het helpt om het kind in mij wakker te houden.

Dromen en kind blijven is belangrijk. Pinterest is wat dat betreft voor mij een belangrijke toegevoegde waarde aan mijn leven. Het is daarom ook dat jullie sinds gisteren mijn Pinterest-account langs de rechterkant kunnen volgen. En jij? Knip en plak jij er ook zo vrolijk op los?

dinsdag 7 juni 2016

Centjes voor de hersenen

Een groot verschil tussen Nederland en Vlaanderen is het collecteren.

In Nederland staat er bijna elke week iemand aan je deur voor een goed doel. Met zo'n leuke collectebus waar je je kleingeld in kan doen. Aan wie je dingen kan vragen over het goede doel en waar je gewoon een babbeltje mee kan doen. Mensen met een hart voor dat doel en die door wind, regen maar ook warme temperaturen toch langs komen bij de mensen. En dikwijls opnieuw als er niemand open doet.

In Vlaanderen kun je uiteraard ook goede doelen steunen. Maar maandelijks, of een keer per jaar. Maar een euro hier, 50 cent daar... dat gaat niet zo makkelijk. Dat mis ik wel. Want kiezen is zo moeilijk. Er zijn zoveel doelen waar ik aan wil geven. Als ik puur kijk naar ons thuis dan zou ik al gaan voor de Epilepsieliga, Diabetesliga en iets van Reuma.

Maar goed, deze week is dus de collecteweek van het Epilepsiefonds. In Nederland gaan weer honderden vrijwilligers langs de deuren om geld in te zamelen voor onderzoek naar Epilepsie. Omdat ik niet zelf bij vrienden en familie langs de deuren kan gaan, omdat ik niet zelf iets in de bus kan stoppen ben ik ook dit jaar een digitale collectebus gestart.


Zo kan iedereen digitaal een donatie doen. Vorig jaar is er met de digitale bussen €4770,- opgehaald. En daar zijn het afgelopen jaar 3 waardevolle onderzoeken mee gefinancierd. Best de moeite dus!

Een nota naar aanleiding van een opmerking van vorig jaar: het ziet er naar uit dat betalen met bankcontact helaas nog steeds niet mogelijk is. Visa en Mastercard wel. Wellicht is er iemand in je omgeving die je uit de brand wil helpen. Het Epilepsiefonds en alle mensen met epilepsie zijn je in ieder geval al dankbaar.


zaterdag 14 mei 2016

Flitsend Eurovisiesongfestival - Come together

Come together


Vanavond was het weer zover. De finale van het jaarlijkse Eurovisiesongfestival. Net als vele anderen zat ik klaar. Na het zien van twee halve finales zat ik ook voor de finale weer klaar op mijn knalrode bank onder mijn fleecedekentje. Want weer of geen weer een dekentje mag altijd.

Hoewel ik net als vele anderen kan genieten van het gezang, de kledij of juist het commentaar geven erop omdat het er zo naast zit. Is er elk jaar iets dat zorgt voor een onzeker gevoel. Dat mij een gevoel geeft dat ik met risico naar de tv zit te kijken die drie avonden in die ene week. Elk jaar wordt de angst en onzekerheid groter. En helaas moest ik deze avond nog voor het einde van de eerste helft afhaken.

Visuals ter ondersteuning van de liedjes worden kleurrijker, aanweziger en bovenal flitsender. Sommige tot op het stroboscopische effect af. En het is juist dat waaraan ik mij mateloos kan storen. Samen met velen anderen. Dat lichtflitsen epilepsieaanvallen opwekken is iets dat genuanceerd bekeken moet worden. Slechts voor 5% van de mensen met epilepsie geldt dat zij een lichtflitsgevoelige epilepsie hebben (bron: Epilepsiefonds). Vijf procent krijgt een aanval als gevolg van het waarnemen van (bepaalde) lichten/lichtfrequenties. Dat is dus maar vijf procent en niet iedereen zoals velen denken.

Nu we dat misverstand van tafel hebben gegooid wil ik eigenlijk weer terug naar het Eurovisiesongfestival. Dat liedjesfestijn met al die visuals en snelle lichtflitsen. Ik, en met mij vele anderen, hebben géén lichtflitsgevoelige epilepsie. Wat wij wel zijn is gevoelig aan lichten of lichtflitsen. Aan 3D-films. Wij krijgen hoofdpijn bijvoorbeeld. Zelf kan ik van 3D-animaties en bepaalde lichtflitsen enorm misselijk worden. Zo zijn 3D-films géén succes en was ook Buzz Lightyear in Disneyland Parijs niet het beste idee.

De BBC waarschuwt al jaren aan het begin van de aflevering voor lichtflitsen die mogelijks aanvallen veroorzaken. En dit jaar doen ze dat zelfs aan het begin van een desbetreffend liedje. Waarom gebeurt dit dan (nog) niet in Nederland én België?



Het onderwerp van dit jaar was Come together. Zou het niet mooi zijn als dat ook betekent dat mensen mét en zonder epilepsie dichter bij elkaar komen? Geweldig in mijn ogen. Een belangrijke stap is, denk ik, dat omroepen het voorbeeld van de BBC volgen. Dat de omroepen aangeven wanneer een programma flitsende beelden bevat.

Na het ijveren van een eerste prikkelarme kermis hier in Vlaanderen lijkt me dit een mooi doel voor het komende jaar. Een mens moet immers een concreet doel hebben. Ben jij het hier mee eens deel dan zeker dit bericht en/of reageer hier.

Wil je op de hoogte blijven van dit en eventuele andere zaken? Volg deze site en/of vind mijn blog leuk via Facebook


vrijdag 13 mei 2016

Over moeten en mogen - Mijn Batterij IV

Als moeten mogen moet worden, dan mag het wel even stil blijven hier. 

De afgelopen weken heb ik vaak gedacht: goh, ik zou nog eens moeten schrijven. Over mijn hoofd, over mijn bezigheden, over mijn batterij, over de trouw, het huis,... over mij. Gewoon over het leven dat je bij de thee bespreekt. En eerlijk gezegd had ik ondanks het thuis zijn onderwerpen genoeg. Maar bij de gedachte mijn laptop open te moeten klappen, mijn blogaccount te moeten openen en vervolgens op nieuw bericht te moeten klikken was de inspiratie al ver verdwenen. 

Tot nu. De behoefte is er al enkele dagen, dus wellicht moet het nu maar eens op papier. 

Inmiddels ben ik ruim drie maanden ziek thuis. Drie maanden waarin ik 's morgens geen wekker moet zetten om op tijd op het werk te zijn. Drie maanden waarbij mijn week eigenlijk maar enkele vaste waarden heeft. Therapie en Familiehulp. Beiden een zege en een vloek. Een verademing en tegelijkertijd een rede voor vermoeidheid. Maar ze zorgen ervoor dat elke week een beetje beter gaat. 

Nog steeds moet ik wekelijks mensen vertellen dat ik al enkele weken thuis zit. Wegens een burn-out. Wegens een depressie. Met bijgevolg de verschillende reacties. De reacties die je hoort, die je denkt te zien en denkt te horen. De goedbedoelde reacties: 'Zorg dat je zeker niet te vroeg terug gaat werken. Ik heb zelf een burn out gehad, ben na 3 maanden terug gaan werken, en dat was veel te vroeg.' De reacties die tot irritatie lijden: 'Ja, maar vroeger....', 'Een beetje uitrusten en dan kun je toch wel weer gaan werken?'

De VDAB stelt elke week op hun website een vraag (te vinden op de homepage). Enkele weken geleden vroegen ze 'Hoeveel mensen ken jij met een burn-out?'. Het resultaat vond ik persoonlijk erg zorgwekkend. Onderstaand taartdiagram bevestigt mijn vermoeden dat veel mensen met een burn-out zitten. 

Bron: Vdab.be 

Toch blijven er vragen komen als: 
  • 'Hoelang denk je nog dat het gaat duren?'
    Antwoord: geen flauw idee, enkele maanden waarschijnlijk, 
  • 'Hoe voelt dat dan?'
    Antwoord: goh.... de therapie voelt alsof een kleermaker al mijn huid van mijn lichaam heeft gehaald en we nu samen elke mm aan het analyseren zijn. De burn-out zelf kan ik misschien het beste omschrijven als een woeste zee. Het ene moment geniet ik enorm van de golven, blijven mijn benen stevig in het zand. Het volgende moment sleurt de zee mij mee en weet ik niet meer wat boven of onder is. Wat links en rechts is. Voel ik water mijn oren, neus en mond inkomen en snap ik niet hoe ik hier nu weer terecht ben gekomen nadat ik er zo zorgvuldig uitgestrompeld ben. 

San Marino - juni 2015 credits: Leonieke

Deze dagen schijnt de zon. Ze geeft mij energie en zo is het vechten makkelijker. Het vechten tegen de vermoeidheid en de wolken in mijn hoofd. De zon buiten zorgt ook voor een beetje zon van binnen. Ik ben er nog niet, maar dat komt wel. Dankzij een fantastische partner, goede ouders, zussen en andere familieleden, vrienden waar ik altijd op kan rekenen en een goede therapeut en neuroloog. 



dinsdag 12 april 2016

We can't keep calm... they're getting married.

Bron: www.vandale.be

Toen vorig jaar in mei mij via een roze puzzel werd gevraagd of ik getuige wilde zijn had ik geen flauw idee waar ik ja tegen zei. Ja, tegen het aanwezig zijn op een bruiloft. Ja, tegen het zetten van een handtekening. Ja, tegen het getuigen dat ik geloof in de liefde tussen twee mensen.


Wat ik mij niet realiseerde, en wat de Dikke van Dale ook niet vermeldt is dat ik enkele maanden geleden ineens prachtige kaarten mee aan het vouwen was, dat ik een vrijgezellenfeest zou plannen waar de bruid al maanden naar vraagt en wat een hele opgave is om daar niets over te zeggen (maar ó zo leuk). Dat ik als vanzelf de 'wedding jitters' kreeg en dat ik het paar overrompelde dingen die ik tegenkwam op Pinterest en Facebook. Over tips wat je vooral niet moet doen voor de foto's, tips waarvan je wenste dat je ze voor je bruiloft had geweten, foto's van mogelijke ornamenten voor bovenop de taart, maar uiteraard ook sarcasme over mogelijk schoeisel voor de bruid.

Bron: etsy.com

Met nog enkele weken te gaan begint de tijd te dringen. De kleren zijn gekocht, Mijn jurk hangt aan de kast (er moet nog een boutje overheen), het overhemd van vriendlief moet nog gewassen en gestreken worden, de te lezen tekst moet nog geoefend worden, die vrijgezellendag moet nog verder voorbereid worden. Het draaiboek is af. Soms vind ik het jammer dat ze niet zo over de top Amerikaans trouwen, anderzijds vind ik het nu al goed genoeg. Ik kijk enorm uit naar de dag zelf. Of beter gezegd, wij kijken met zijn allen enorm uit naar de dag zelf. Mijn telefoon telt samen met mij af. Telt af naar een dag vol liefde, adrenaline, spanning maar bovenal een dag vol feest.



woensdag 6 april 2016

Waarom ik niet stem vandaag

Enkele maanden geleden ontving ik een automatisch gegeneraliseerde e-mail van de Nederlandse overheid. Of ik mij nog eens wilde registreren als kiezer. Verbaasd als ik was (er was immers geen regering gevallen en ook Europa bestond nog) las ik verder en Googelde ik wat. Vervolgens klikte ik op het prullenbakje om de mail te verwijderen.

Omdat ik tégen stemmen ben? Nee, absoluut niet. Omdat ik niet voor Nederlandse zaken wil stemmen als in-het-buitenland-woonachtige-Nederlander? Ook absoluut niet.

Omdat het hier gaat om een referendum. Een referendum dat mijn inziens een onderwerp betrof dat té groot is voor mij. Een onderwerp dat niet relevant leek voor mij als Nederlander in het buitenland. En een onderwerp dat misschien té groot is voor vele Nederlanders. Een referendum over een handelsverdrag met Oekraïne.


De afgelopen weken kropen er langzaam meningen mijn Facebook tijdlijn binnen. Oproepen om voor of tegen te gaan stemmen. Of zelfs niet. En dat laatste zelfs van mensen die vóór democratie en stemrecht zijn. Omdat het referendum weggesmeten geld zou zijn, over een onderwerp gaat waarvoor de keuze niet bij het volk zou moeten liggen wegens te ingewikkeld. Iemand omschreef zijn keuze om wel te gaan stemmen als volgt: "Ik ga wel stemmen aangezien ik voor het idee ben dat men een referendum moet kunnen aanvragen. Het is de meest democratische vorm van politiek. Het onderwerp is alleen wat ongelukkig." Wellicht had ik het niet beter kunnen verwoorden.

Naarmate 6 april volgde denk ik dat menig stemgerechtigd Nederlander die enigszins in politiek geïnteresseerd was zijn of haar mening wel via Facebook mijn wereld liet binnenkomen. Evenals de verschillende nieuwskanalen. En de meningen zijn enorm verdeeld. En nog nooit zo duidelijk als nu komen die verschillen binnen politieke partijen ook naar buiten. Misschien is een referendum dan toch niet zo verkeerd?

Nog steeds sta ik achter mijn besluit om niet te gaan stemmen, ondanks de herinnering om me in te schrijven in het kiesregister. Maar de twijfel over het referendum is groter. De twijfel over een ja of nee is groter. Als ik had mogen kiezen dan had ik mijn stem al op moeten sturen en had ik veel genuanceerde meningen moeten missen. Wellicht had ik dan niet gestemd of minder gegrond.

Achja, de hoofdvraag vandaag is misschien niet eens is het voor of tegen. Maar halen ze die 30%?

woensdag 30 maart 2016

53 voor 30

Nog 53 nachtjes en het is zover. Tram 2 rijdt weg en tram 3 staat voor de deur. Voor de Nederlanders onder mijn lezers: elke keer dat je een nieuw tiental bereikt 'spring' je op een nieuw tram. Nog 53 om een plan te bedenken dat ervoor zorgt dat dit een memorabele verjaardag wordt.



Dat klinkt misschien als genoeg tijd, maar als verjaardagsbeest is dat een hele opgave. Ging jij met Sinterklaas of kerst ook de cadeautjes stiekem voelen? Misschien alvast het plakband 'onzichtbaar' proberen los te maken (zelfs als ze misschien nog in de kast liggen, sorry mama)? En kon je de dag voor je verjaardag nooit slapen van de spanning? Ging je die dag altijd met plezier naar school omdat je de klassen rond mocht met een vriendje of vriendinnetje en een mooie kroon kreeg? En keek je uit naar je verjaardagsfeestje waarop je taart at met vriendjes en vriendinnetjes, Twister speelde en in de speeltuin op de familieschommel ging? Om vervolgens na de frietjes en het thuisbrengen van iedereen op de bank van de auto in slaap te vallen? Die spanning, dat enthousiasme én die vermoeidheid voel ik nog steeds elk jaar. Mijn opa zei mij altijd dat ik het kind in mij moet bewaren. Tot nu toe lukt dat aardig.


Een gevolg van dat 'kind in mij' is dat ik maanden op voorhand dus al aan het stuiteren ben 'want ik ben bijna jarig'. Dat ik al plannen aan het bedenken ben over hoe ik het kan vieren. Met wie, waar, wat we gaan doen. Familie vs vrienden. Groots of klein. Het enige wat in de afgelopen jaren is veranderd, is dat ik niet meer de verpakking van de cadeautjes probeer open te maken. In plaats daarvan ben ik weken van tevoren bezig met lunchpakketten plannen voor een dagje Efteling. Want samenzijn is belangrijker dan cadeautjes. Maar dat samenzijn moest wel perfect verlopen :D Dat is een nadeel van ouder worden. Wat vroeger je moeder deed voor je verjaardagsfeestje deed, moet je nu zelf doen.

Dit jaar wordt anders. 2016 gaat over zelfzorg. Zelfzorg is loslaten. Loslaten is beseffen dat niet alles perfect kan en ook niet moet. Er broeden al wat plannetjes. Want loslaten betekent niet dat ik niet mag plannen. Gelukkig maar. Ik heb er in ieder geval zin in :D




dinsdag 22 maart 2016

#ikwilhelpen

Dinsdagochtend 22 maart 2016. Mijn telefoon ben ik al enkele uren kwijt, de huistelefoon gaat over. Ik ben net te laat. 'Vast weer een vervelende verkoper' denk ik geïrriteerd. Iets later, 9:27, klap ik mijn laptop open. Via Facebook begin ik een koetjes-en-kalfjes gesprek met mijn beste vriendin. Heel random vraagt ze of vriendlief thuis is. Verbazingwekkend genoeg is hij dat. Vanmorgen voelde hij zich niet genoeg om naar het werk te gaan. Ik vraag haar waarom, scroll tegelijkertijd door mijn Facebooktijdslijn en vind daar mijn antwoord. Tegelijkertijd gaat opnieuw de huistelefoon en ik besef dat dat mijn schoonmoeder moet zijn. Het gesprek is nog maar half begonnen en ik zeg haar dat we ok zijn. Dezelfde boodschap zet ik op Facebook. Nadat de verbinding is verbroken post ik een Facebookstatusupdate over dat we veilig zijn en besef ik dat ik eerst een knuffel nodig heb. Ik loop naar boven en vraag vriendlief een knuffel en vertel hem wat er is gebeurd. Zijn telefoon laat berichtjes van bezorgde familieleden en collega's zien. We sturen terug. Rustig blijven liggen lukt niet. Er gaat van alles door mijn hoofd, de was moet in de wasmachine, zijn al mijn vrienden en collega's wel veilig, mijn familie wil ik iets laten weten. Mijn benen zwier ik dus weer uit bed en ik schiet in gang. Chaotisch stop ik de wasmachine vol, ga vervolgens de deur open doen voor iemand die naar de gevel komt kijken, zet de wasmachine aan, en begin met zoeken naar collega's en vrienden. 

Collega's zijn ok. Sommige zijn geëvacueerd wegens de explosie in metrostation Maalbeek. Inmiddels is er een officiële mail gestuurd dat al onze collega's ok zijn. Een hele zorg minder. 
Van vrienden en kennissen komen langzaam berichten binnen. Dat ze in orde zijn, dat ze blij zijn dat wij in orde zijn. Maar één vriendin blijft nog even zoek. De periode van 11:26 tot 11:58 duurde nog nooit zo lang. Een halfuur leek wel een eeuwigheid. Niemand had haar gezien of gehoord. Nog nooit werd haar activiteit op sociale media zo gemist. 

De klok tikt langzaam naar 13:00, nog steeds krijg ik berichtjes. Vooral uit Nederland, het nieuws begint ook daar duidelijk zijn weg te vinden. De televisie begint vooral hetzelfde bandje te draaien, met af en toe iets nieuws. Ik ben behoorlijk van mijn melk en wil zo graag helpen. De sociaal werker in mij baant zich een weg naar buiten. De #ikwilhelpen triomfeert op Twitter en ik zou zo graag iets willen doen. Maar ik ben niet in Brussel en heb geen rijbewijs ergo machteloosheid is een bitch. 


donderdag 17 maart 2016

Een drijvend lichtpuntje met een knipoog naar Bonaire

27 februari zouden we eigenlijk de housewarming voor de familie houden. Helaas zorgde de griepepidemie ervoor dat vriendlief in de lappenmand lag en er dus een wijziging van plannen moest gebeuren. De familie werd afgezegd en besloten werd dat ik uit eten zou gaan met de familie die reeds een hotel had geboekt.

Achteraf was dit wellicht ook een geluk bij een ongeluk. De avond met dit beperkte gezelschap bleek al vermoeiend genoeg. Wellicht moest ik, hoewel ik dat niet graag doe, mijn therapeut misschien toch gelijk geven. Eind februari was te vroeg voor zoiets groots. Maar terug naar de avond zelf. We zijn met de familie heerlijk gaan eten bij Brasserie De Hopmarkt. Een plaats waar de sushi altijd smaakt. De boten waren dan ook snel leeg.


Maar ik ben zó hard aan het afdwalen. Omdat er eigenlijk een feestje gepland stond, waren er ook cadeau's meegebracht. En over één van die cadeaus wilde ik graag meer kwijt. Nu is het zo dat ik een kind ben van gescheiden ouders. En hoewel de scheiding pur sang niet ideaal bleek heb ik er wel 4 halfbroers en -zussen aan over gehouden. Al is dat woordje half eerder een technisch detail. Helaas verhuisden mijn twee broertjes enkele jaren geleden naar Bonaire (dat is een eiland hier heel ver vandaan, in de Caribische zee). Een weekendje even op bezoek gaan is dus geen optie. In tegendeel, ik ben nog nooit bij ze op bezoek geweest.

Mijn vader wel, samen met zijn nieuwe vriendin. Enkele weken geleden. En in ruil voor de grote schoenen voor mijn grote kleine broer, de hagelslag, viskruiden, Nederlandse snoepjes... namen ze drijfhout mee terug. De vriendin van mijn vader maakt namelijk dingen van zeemateriaal. Zo kreeg ik voor kerst van mijn opa deze, door haar gemaakte, ketting:

Een beetje zee om mijn nek is een beetje thuis ver van 't ouderlijk huis.

Dat drijfhout dat ze mee hadden genomen is echter iets te groot om rond je nek te dragen als je geen olifant bent dus daar moest iets anders mee gebeuren. En zo gebeurde het dat vriendlief en ik de trotse bezitters zijn van de eerste lamp gemaakt door papa en vriendin met drijfhout uit Bonaire. Buiten het feit dat wij het een leuke, mooie en bijzondere lamp vinden is het ook één van de weinig functionele en toch emotioneel waardevolle zaken in ons huis. Natuurlijk schrijf ik geen hele tekst om jullie vervolgens in spanning te laten... zie hier dus het resultaat:

Een eenvoudige tafellamp met drie stukken drijfhout met een mooie grote LED-lamp.



maandag 14 maart 2016

Gelukkige verjaardag hersenpan!

Zaterdagochtend 14 maart 2015, op weg naar een congres, voelde ik me wat vreemd. Niet goed, maar ook niet ziek. Wat moe misschien? In de trein nog wat geslapen maar het was er niet beter op geworden. Het voelde alsof ik in een grote plastic bal zat, iedereen ver weg was maar toch dicht bij en ondertussen duurde het heel lang voordat alles doordrong. Als het al doordrong.

Het congres zelf heb ik nooit bijgewoond, verder dan de lobby ben ik volgens mij nooit gekomen. Het UZ Leuven werd voor dat weekend mijn congreslocatie. Niet dat ik mij er nog veel van herinner. Eigenlijk niets meer. De weg terug naar huis een dag later herinner ik me vaag, heel vaag.

Het gat in mijn geheugen werd veroorzaakt door een status epilepticus. Een opeenvolging van epilepsieaanvallen waar ik niet zelf uit kon komen. Artsen die mij plat spoten, onderzoeken deden en mij blijkbaar vragen stelden waar ik antwoord op kon geven.

Het is een raar idee om te weten, en achteraf in het verslag te lezen, dat je tijdens dat zwarte gat helder genoeg bent geweest om antwoord te geven op vragen. Om gemeen te zijn tegen mensen van wie je houdt. Dat wil je niet, maar ik troost mij gedeeltelijk met het feit dat ik niet mezelf ben op zo'n moment.

Dat niet mijzelf zijn bleef nog wel enkele maanden duren. Het fysieke herstel ging redelijk snel, je slaapt, je rust uit en je bent weer in de buurt van jezelf. Maar het mentale herstel ging dit keer een stuk langzamer. Voor mijn gevoel was, en is er nog steeds, geen verklaring voor deze status epilepticus (in tegenstelling tot vorige keer). Dit maakt de onvoorspelbaarheid groter. En hieraan gekoppeld de angst op herhaling. Dat elk moment van de dag je hersenen mogelijks crashen, dat bepaalde dagelijkse situaties op zo'n moment een doodvonnis kunnen betekenen.

Maandenlang ben ik doodsbang geweest voor het nemen van de trein op een vol perron. Als ik dan langs de rails moest wandelen dan ging een mogelijke aanval elke seconde door mijn hoofd. 'Stel dat ik nu een aanval krijg, dan val ik op het spoor, en dan ben ik dood.' Ik probeerde dat te vermijden door langer op het werk te blijven en met vriendlief te sporen, dat bracht mentale rust. Of door rustigere treinen naar het werk te nemen. Tot enkele maanden later een vriend mij zei: 'de kans dat je een dodelijk auto-ongeluk krijgt is veel groter dan dat je nog eens een aanval krijgt en daarbij toevallig op de sporen terecht komt en er dan net op dat moment een trein passeert.' En dat was de opmerking die ik nodig had om mijn irrationele angst buiten de deur te zetten.

Hij staat nog op de stoep hoor, en als ik mij niet goed voel dan komt hij door de brievenbus nog wel eens kijken maar dan neem ik een halve tablet Rivotril en dan gaat het een beetje later een stuk beter.

Waarom ik terugkijk op een jaar geleden? Juist vanwege dat jaar geleden. Zaterdag was het op de dag en vandaag op de datum een jaar geleden dat ik mijn laatste epilepsieaanval met bewustzijnsverlies heb gehad. Een jaar is een flinke mijlpaal voor mij die ik lang niet heb gezien. Tijd dus voor een klein feestje.



Betekent dit dat het altijd goed gaat? Nee. Ik merk dat allebei de statussen zijn effect hebben gehad. En dat mijn hersenen en ik een flinke klap hebben gehad. Het is daarom ook zo belangrijk voor mij om die kleine mijlpalen te vieren. Op naar 1,5 jaar!

Vieren jullie met mij mee?