vrijdag 24 maart 2017

Een antwoord op Lieve Jordy - Zorgwonen I

Vanaf de zomer 2017 zal de van oorsprong Afghaanse A voor nog onbekende duur bij ons komen wonen. Dit in het kader van zorgwonen. Via deze posts zal ik noemenswaardige dingen met jullie delen.

Lieve Jordy zo beginnen de brieven van Saskia Van Nieuwenhoven, journaliste en ex-jeugdinstellingskind. Jordy, een jongen die vorig jaar de pers haalde na zijn overlijden. Een jongen die door zijn overlijden veel pijnpunten in de bijzondere jeugdzorg blootlegde. Maar ook een jongen die door zijn overlijden veel emoties losmaakte bij ons in de straat.

Toen wij afgelopen zomer het nieuws ontvingen zaten we buiten met A, onze buurjongen. Geboren in Afghanistan, alleen naar België gekomen en alles achter gelaten in zijn vaderland. Zowel daar als hier veel meegemaakt en ook terecht gekomen in de bijzondere jeugdzorg. In Ter Muren, net als Jordy. Hij kende Jordy en was boos op de pers, want wat ze vertelde over Jordy klopte toch niet helemaal.

A is momenteel 19, woont op zichzelf en heeft ambulante begeleiding vanuit Ter Muren. Deze begeleiding is fantastisch voor zover dit mogelijk is. Zijn begeleidster doet fantastisch werk en zorgt ervoor dat hij kansen krijgt die zonder haar waarschijnlijk nooit zou hebben gehad. Maar helaas zijn we nog lang niet waar we zouden moeten zijn.

A is reeds geruime tijd onder begeleiding van het OCMW. Hij volgde een GMPI waarbij hij deels naar school ging en deels werkte. Dit werkte niet. Vooral het naar school gaan. A heeft zijn buso op zak maar gewoon onderwijs is moeilijk. Hij was vaker af- dan aanwezig. Hij heeft concentratieproblemen en de taal speelt hem ook parten. Zijn Nederlands is goed genoeg om Belg te worden, iets dat hij ook wilt, maar aan de economische voorwaarden kan hij helaas nog niet voldoen. Het is een harde werker, zolang het met zijn handen is in plaats van met zijn hoofd.

Vorig jaar zomer zaten we buiten aan de tafel en de brievenbus ging open. Deurwaarders en incassobureaus hadden hem gevonden en vonden hem heel interessant. Moeilijke brieven werden naar begrijpelijke taal vertaald, en het deurwaarder principe werd door ons uitgelegd. 'Maar die koelkast is niet van mij, die is van mijn huisbaas.' Dat een deurwaarder dat niet ziet, dat dat voor een deurwaarder niet uitmaakt, daar schrok A toch wel van. Het is met zulke praktische voorbeelden dat de schrik erin zat. Dat hij inzag dat er een probleem was.

Zijn begeleidster werd ingeschakeld, want de meer dan €1000,- aan schulden vormden een probleem. Een probleem dat hij, en wij als lieve buren, niet kunnen oplossen. Schuldbemiddeling bij het OCMW werd aangevraagd. En opgestart. Inkomsten gaan naar het OCMW, vaste kosten worden door hun betaald. A krijgt elke week €50,- weekgeld om van te leven. Indien hij kleren nodig heeft kan hij die krijgen door achteraf ticketjes in te leveren. €50,- is niet veel. Dat is €7,14 per dag. Inmiddels is hij gestopt met school en doet hij, met dank aan de VDAB, een IBO bij een tuinbouwbedrijf met een fantastische baas (alweer een geluk dus). A verricht dus dagelijks zware arbeid. Er gaan elke week minimaal 3 broden doorheen. Puur voor ontbijt en lunch. Dat is al €6,-. Dat is dan nog zonder beleg, zonder zijn melk, zijn groenten, avondmaaltijd, en zijn sigaretten.. Ik hoor hier en daar al commentaar. Als je zo weinig geld hebt stop dan met roken. Een logische gedachte maar ik neem je even mee op reis in de gedachtegang van een roker. (Voor mijzelf was het ook lastig, mijn vriend hielp me hierbij).

Als je jarenlang van alles meemaakt ga je een verdedigingsmechanisme creëren. Sommige mensen gaan emo-eten (kijkt naar zichzelf in de spiegel), sommige mensen sluiten zichzelf emotioneel op en/of af, sommige mensen gaan drinken en of roken en sommige mensen gebruiken drugs. Is het goed? Nee, natuurlijk niet. Keur ik het goed, nee dat nog veel minder. Begrijp ik het? Dat wel een beetje. Natuurlijk is het beter als hij stopt. Maar ik denk dat alle mensen die een verdedigingsmechanisme hebben gecreëerd weten dat dat niet gaat van dag 1 op dag 2. En zeker niet met allerlei andere zorgen.

Inmiddels zijn we ruim een half jaar verder. De schulden zijn een heel eind afbetaald, en de IBO is enkele maanden bezig. We zijn zelfs over de helft. Het project zorgwonen kan dus concreet gemaakt worden. Want deze jongen met een vrachtruim aan bagage redt het momenteel niet alleen. Hij heeft de ambulante begeleiding uit Ter Muren nodig, hij heeft zijn buren nodig en hij heeft begeleiding nodig vanuit het OCMW. En nog gebeuren er dingen die beter niet zouden gebeuren. En dus besloten wij enkele maanden geleden hem vanaf komende zomer een huis te gaan bieden. Maar niet alleen een huis, ook een thuis, begeleiding, hulp om op eigen benen te gaan staan en een trap om uit de shit te raken. Zijn ambulante begeleiding van Ter Muren stopt naar alle waarschijnlijkheid in september, zijn GPMI is stopgezet dus enkel zijn schuldbemiddeling loopt dan nog. Als hij dat wil. En gelukkig wil hij dat. Want elke hulp die hij aangeboden krijgt grijpt hij aan.

Het afgelopen weekend is er naar aanleiding van Dag van de Zorg weer veel shit over Ter Muren heen gekomen. Het riep woede op bij mij. A is reeds 6 jaar in begeleiding van Ter Muren. En zijn begeleidster staat altijd voor hem klaar. Blust alle branden die geblust moeten worden. En niet alleen die van hem. Ook die van alle andere jongeren die ze begeleidt. En dat met te weinig middelen en te weinig personeel. In plaats van emmers shit verdient ze een hele dikke bos bloemen!

A is een lieve, zorgzame jongen die hard werkt en heel dankbaar is naar de mensen die hem helpen. Helaas is het ook een jongen die bagage heeft. Zo heeft hij nooit een warm thuis gekend, noch de normen en waarden die je van daaruit meekrijgt. En dat merk je. Maar hij kreeg wel een warm dak boven zijn hoofd, eten en drinken, begeleiding om op eigen benen te gaan staan.

Had A een betere jeugd kunnen krijgen? Ja, natuurlijk. Ligt dat aan de begeleiding van Ter Muren? In mijn ogen niet. Dat ligt aan de bagage die hij meekreeg, aan het feit dat er vanuit de politiek niet genoeg middelen worden vrijgemaakt voor bijzondere jeugdinstellingen. Dus, in plaats van op de persoon of instelling hun kap te zitten als men daar nood aan heeft, lijkt het me zinvoller om eens de politiek een trap onder hun kont te geven.

Dat gezegd zijnde, hier nog een grote bos ruikers en een gemeende dankjewel aan de begeleider van A.

Credits: Opdetheebijle

Liefs Leonieke
Volg mij nu ook op Facebook - Bloglovin - Twitter - Instagram

vrijdag 17 maart 2017

En toen was het kaput - Booblielicious IV

Borsten zijn, vind ik, leuk, interessant, veelzijdig en bijgevolg een onderwerp waar veel over gesproken kan worden. Bijgevolg ontstond Boobielicious, een rubriek over borsten.

Vlak voor de vakantie, enkele maanden geleden alweer, bracht ik nog eens een bezoekje aan Naron. Samen met partnerlief, een vriendin en haar partner. Op zoek naar een nieuwe tankini. De eerste heeft namelijk absoluut zijn beste tijd gehad. De bandjes zijn wat uitgelubberd waardoor, eenmaal in het water, de bikini vaak beter te zien is dan mijn tankini. Jammer want ik voelde mij er altijd fantastisch in. Maar het heeft zijn geld zeker opgebracht en hij gaat zeker nog niet weg. Voor het strand, oftwel drooggebruik, is hij nog zeker wel geschikt. En een reserveexemplaar is altijd mooi meegenomen. Want reserveexemplaren die hebben we nooit te weinig.

En dat merkte ik tijdens mijn laatste bezoek aan Naron dan ook. In de paskamer de ene tankini na de andere geprobeerd maar niets leek zo fijn te zitten als wat ik had. Totdat ik opnieuw een Elomi probeerde. Een strapless, een die ik eerst niet zo zag zitten maar uiteindelijk toch paar aandeed. Want ja wat moet je anders...

De Elomi Isis tankini-top

Omdat ook deze tankini zeer goed combineerbaar is met de basis bikini top (ook van Elomi) besloot ik die uit mijn tas te halen (want ja ik was voor de verandering slim genoeg geweest om ze mee te nemen) en deed ze aan. En hoorde ik knap. Het stiksel was losgegaan en de bikinitop vastmaken was geen mogelijkheid meer. Ik kreeg een nieuwe uit de winkel om te passen maar ook die begon al los te raken. Fabricagefout? Nee helaas, vet erbij op mijn rug. Gevolg: een bikinitop een maat groter. Toch wel wat traantjes. Maarja van cijfers moet je je niets aantrekken en het belangrijkste is dat je je goed voelt. En dat deed ik toen ik eenmaal een bikini aanhad in de juiste maat.

En daar draait het om, de meerwaarde van de juiste maat. Als ik wil dan wurm ik mij wel in een 75 van omvang. Maar dat wil ik niet. Want dat snijdt en dat laat vetrollen zien. Dus neem ik er wat centimeters extra bij en voel me goed. Zie mijn vriend zijn pretoogjes als hij naar mij kijkt. En voel mij 1 van de mooiste vrouwen die er rondloopt op aarde. Lieve dames van Naron: dankjulliewel!

Liefs Leonieke
Volg mij nu ook op Facebook - Bloglovin - Twitter - Instagram

vrijdag 3 februari 2017

Hoe een lepeltje egoïsme mij verder helpt - Mijn Batterij VII

Eergisteren (1 feb) een jaar geleden was het zover. Mijn kaarsje was uitgeblazen en ik kwam thuis te zitten. Therapie en anti-depressiva werden opgestart en week na week verbleef ik tussen de vier muren van ons huis. Mijn verplaatsingen beperkten zich tot afspraken met de therapeut, bezoekjes aan de huisarts om mijn ziekte te verlengen en af en toe wat boodschappen doen. Mijn bed (of de bank) was mijn beste vriend en iedereen om mij heen kon teveel zijn.

Langzaam aan ging ik mij beter voelen. De therapeut en de pillen deden hun best en hielpen, de dagen werden langer en de uren in bed (die ik slapend doorbracht) waren nodig en brachten rust. Een burn-out is typisch iets voor mensen die perfectionistisch zijn. Die zichzelf hoge eisen opleggen. Hooggeschoolde vrouwen met stress zijn gevoeliger, en zeker zij die een dienstverlenende functie uitoefenen. Mijn taken op de helpdesk waren leuk maar de stress was voor mij teveel en samen met de epilepsie gewoon niet meer combineerbaar. Zeker als ik daarbij in gedachten hou dat 'nee' zeggen niet in mijn natuur zit. En vraag je mij iets te doen dan zal ik dat, kosten wat kost ook doen. Tenminste zo was dat een jaar geleden.


Inmiddels heb ik geleerd dat er op deze hele wereld, aan het eind van de rit, eigenlijk maar 1 iemand echt belangrijk is. En dat ben ik. De theorie is mooi en zit in mijn kop. Maar met een chronisch zieke partner, een hond en een heel groot zorginstinct is het soms lastig om te zeggen, sorry maar ik kom nu eerst. Of anders gezegd: nu kom jij of komen jullie even niet op de eerste plaats. En dat is zo moeilijk als ik zie dat andere mensen hulp nodig hebben. Als andere mensen zich ook slecht voelen. Vroeger had ook iedereen meer pijn, meer last en was iedereen vermoeider dan ik. Inmiddels heb ik geleerd dat het niet zo werkt. Iedereen heeft zijn eigen set lepels, en moet daar de dag mee door zien te komen (cfr. lepeltheorie). En op geen enkele manier is het de bedoeling dat ik aan het einde van mijn lepels nog dag over heb omdat ik teveel lepels aan anderen heb besteed.



Als ik dit zo typ denk ik: dat klinkt mooi, je bent veel veranderd en hebt hard gewerkt. En dat is ook zo. Betekent dat dat ik elke dag genoeg lepels heb? En nooit meer iemand help ten koste van mijzelf. Wel nee joh. Dat zal er wellicht ook nooit volledig uit gaan. Gaat het beter? Absoluut. Sinds 1 september ben ik immers weer aan het werk. Eerst voor 50%. 5 halve dagen, zodat ook Max kon wennen aan het feit dat hij elke dag alleen was, en vanaf 1 februari werk ik 60%. Maandag, woensdag en vrijdag werken en daar tussenin lekker vrij. Die hele dagen zijn best even wennen maar ik kom er wel.

Liefs Leonieke Volg mij nu ook op Facebook - Bloglovin - Twitter - Instagram

vrijdag 27 januari 2017

Toen oma besloot dat naar opa gaan écht een goed idee was

Woensdag 24 augustus schreef ik de blog Oma: een ondeugend klein kind. Over de vasculaire dementie die oma en ons als familie in de greep hield. 12 december j.l. is hier een einde aangekomen. Hoewel enorm verdrietig, toch een zeer welkom einde. Zoals ik eerder het taboe rond vasculaire dementie en mantelzorg een beetje wilde doorbreken zo wil ik nu graag de lans breken rond de stervensfase, de rol die we daar zelf in speelden en de dagen erna.




We zijn vrijdag 2 december. Juist op tijd voor de lunch val ik de woon- eetkamer binnen en laat alles vallen om oma eten te kunnen geven. Haar droge boterham met kaas in vier stukken snijd ik nog enkele keren door maar besef te laat dat boter en jam ontbreken. Kortom, dat kan eigenlijk niet echt smaken. Door de thee doe ik wat verdikkingsmiddel en ik haal een slab voor haar. Het eten gaat oh zo moeizaam. Met veel moeite, en misschien ook tegenzin, eet ze de boterham op. Het is chaos in het verzorgingstehuis. In afwachting van het kunnen spreken van de medewerkers ruim ik de tafels af en de vaatwasser in. Met de verpleging heb ik een gesprek over haar afnemende eetlust en gewicht, over haar levensverwachting (of eigenlijk gebrek eraan). Ze verwachten dat oma de kerst echt nog wel zal halen. Na enkele uren vertrek ik weer. Zondag 4 december keer ik vanuit Zeeland weer huiswaarts. Mama brengt me naar de bus en even overweeg ik om eerder te vertrekken, zodat ik nog langs oma kan. Maar ik realiseer me dat ik reeds ben geweest en dat het geen toegevoegde waarde heeft.

In de week die volgt lees ik elke dag trouw de zorgrapportage. Ik zie dat oma slecht tot niet eet, heel moe is en communicatie moeilijk wordt. Ondanks alles wordt ze vrolijk van de aanwezigheid van Sinterklaas. Daar zijn dan ook mooie foto's van gemaakt.

Zondagochtend 11 december, een uur of 7. Een appje van mijn moeder. Ik kwam vanmorgen uit bed en zag dat Buitenrust gebeld had. Te lang om uit te leggen  niets acuuts lees de rapportage maar even. Ik klap mijn laptop open en ik lees bij. Ik schrik. Oma heeft heel de zaterdag in bed gelegen, niet gegeten... over niet acuut gesproken. Voor iemand die geen behandelingen meer krijgt, buiten comfort, is er buiten sterven geen acuut meer mogelijk denk ik. Twijfelen doe ik niet en beslis de koe bij de hoorns te vatten. We praten al heel lang over het zelf bestellen van de kist dus ik stuur mama een mail met enkele opties. Een half uur later heeft ze besteld en een paar uur later staat de kist in de garage. Een raar idee als je weet dat de persoon voor in de kist nog leeft. Niet veel later besluit ik die week niet te gaan werken. Oma is duidelijk stervende. Ik bel mijn baas om dat te regelen en dat is in orde. Ik overleg met vriendlief en besluit maandag na de neuroloog naar Nederland te gaan. Wachtend op nieuws uit Zeeland vertrekken we naar de kerstmarkt van het asiel waar Max vandaan komt. Als ik om een uur of 1 nog niets van mama heb gehoord stuur ik nog maar eens een berichtje naar mijn moeder. Hoe het nu eigenlijk gaat. Het gaat duidelijk niet goed. Als ik haar vraag of morgen, maandag, nog op tijd is om te komen zegt ze eerlijk dat ze het niet weet. En bijgevolg beslis ik dat ik vandaag nog naar mijn oma wil. Met Olivier wandel ik verstrooid nog over een kersthondenmarkt, ga naar huis, gooi verstrooid het een en ander in mijn koffer. Niet echt goed wetend wat mee te nemen en we rijden naar Zeeland. Om vijf uur stap ik binnen  en staan mijn oom, stiefvader en het zusje van oma op de gang. Al grappend vraag ik of ze allemaal op de gang gestuurd zijn. Blijkbaar zijn ze vrijwillig op de gang gaan staan vanwege het plaatsen van een morfine-vlindertje. Van mijn andere oma die bijna 3 jaar geleden is overleden weet ik dat het dan snel kan gaan. Ik loop door naar binnen. Als ik naakt met oma onder de douche heb gestaan dan kan ik ook wel zien hoe ze een morfine-vlinder plaatsen. Ik schrik. Wat is ze veranderd op een week. Haar wangen zijn ingevallen, haar mond staat open en het is duidelijk dat ze haar hoofd al lange tijd in dezelfde houding heeft staan.

Ik ga naast haar zitten, aan de kant waar ze me kan zien. Haar hand pak ik vast en overtuig mezelf van het idee dat ze me ziet, en dat ze dat fijn vindt. Misschien dringt het niet tot haar door. Misschien wel. In ieder geval put ik er troost uit. Voor nu, maar ook voor later. En ik wijk niet meer van haar zijde. Enkel voor het avondeten gaan we even met zijn allen in de cafetaria zitten en krijgen we van de afdeling frietjes met kroketten en frikandellen. Inmiddels is ook mijn oudste zus binnengewipt. Na het eten gaan we terug naar binnen. Het zusje van mijn oma neemt afscheid. Morgen vertrekt ze, normaal gezien, op vakantie naar Sri Lanka. Momenteel nog een beetje in dubio (maar ze besluit te gaan). Hoewel de rest van de familie naar huis gaat besluit ik te blijven. Ik wil oma niet alleen laten, dat kan ik niet. Mijn jongste zus komt langs en komt heel dapper de kamer in. We openen het doosje met kaasvlinders, een beetje oudbakken, en eten ze op. De roomboterstengels zijn niet meer te vreten dus die neemt zuslief mee naar de kippen.

Ze laat me achter en de verpleging brengt voor mij een bed, voor de nacht. Terwijl ik het installeer en mijn pyjama aandoe luister ik naar de ademhaling van oma. De verpleging is fantastisch. Zowel naar oma als naar mij toe. Hoewel ik enerzijds zin heb in allemaal lekkere dingen ben ik anderzijds te misselijk om te eten en vul ik de avond dus met naast oma thee drinken. Als ik eenmaal in bed lig stopt oma even met adem halen. Ik schiet rechtop en wil gaan kijken. Maar nog voordat ik sta haalt ze alweer adem. Ik besef dat ik dit niet zo kan, de hele nacht naast haar liggen. Aan de 'verkeerde' kant. Ik schuif, met behulp van de verpleging, haar bed aan de kant en zet de relaxfauteuil aan de goede kant met de leuning naar achteren en de voeten omhoog. Met de deken over mij heen slaap ik een redelijk goede nacht. Tijdens de morfine- en algemene check-momentjes word ik wakker maar sneller dan verwacht is het ochtend. De ochtendshift komt samen met de nachtshift binnen en bespreekt oppervlakkig de toestand van oma. Er wordt besloten dat mama gebeld moet worden. We zijn kwart voor acht. Mama besluit te komen voordat ze gaat werken. Mijn oom gaat eerst bijkomen van de slechte nacht. Om een uur of half 9, mama is er nog niet, krijg ik een misselijk gevoel in mijn maag en begin ik spontaan te huilen. Iets in mij zegt dat het nu wel eens heel snel kan gaan en ik beslis mijn oom te bellen met die mededeling. Zeggend dat ik er enorm naast kan zitten maar dat het in ieder geval niet goed gaat. Mama en mijn oom zijn iets later allebei aanwezig. Als mama iets later vertrekt, rond een uur of kwart over 9 en ik kijk naar oma merk ik een soort paniek op haar gezicht. Voor zover haar gezicht dat nog toelaat lijkt het alsof ze huilt. Tranen zijn er niet, ze ligt al te lang met haar ogen open. Ik druk op de bel en geef het aan bij de verpleging en ze besluiten de dokter te bellen en te vragen om een kalmerend middel. De dokter keurt het goed, maar het zal zeker een half uur duren voordat het op de afdeling is. De paniek lijkt langzaam te verdwijnen maar mijn oom gaat rond kwart over 10 toch maar eens vragen waar het blijft. Om ook maar eens wat te drinken te halen. Terwijl ik alleen met oma ben zet de Cheyne-Stokes-ademhaling zich in. Waarvan ik al enkele keren gedacht had dat het was gestart herken ik nu heel duidelijk. Ik druk op de knop en snel naar de keuken. Ik gebaar dat mijn oom nú moet komen en ga terug de kamer in. Ik ga naast oma zitten en hou haar hand vast. Zeg haar voor de zoveelste keer dat het goed is. Dat ze mag gaan, dat het tijd is om naar opa te gaan. En na enkele minuten ademt ze echt voor de allerlaatste keer uit. Op dat moment ervaar ik het meest bijzondere moment ooit met mijn oom.

We huilen in elkaars armen en dan start het 'zakelijke' proces. Oma begint snel te veranderen dus we besluiten de dekken over haar heen te leggen. De dokter wordt gebeld, die moet immers de dood officieel vaststellen alvorens de uitvaartondernemer 'aan de slag' kan. Gelukkig gebeurt dat snel. Niet veel later kan de laatste verzorging (ook wel afleggen genoemd) beginnen. Bijna het hele proces help ik. Enkel met het verwisselen van het incontinentiemateriaal ga ik even naar buiten. Dat was iets té intiem. Maar het wassen, het aankleden, het helpen kiezen van wel of geen bril, wel of geen sjaaltje, om haar er weer als oma uit te laten zien... zoiets is heel intens maar ik ben ongelooflijk blij dat ik erbij ben. En dan komen echte definitieve afsluitmomenten. Oma in de zak leggen en die dicht doen. Met ongelooflijk veel respect wordt dat gedaan, maar het blijft moeilijk. Woensdag is de kist af (nog niet helemaal droog). Mama en ik gaan met de kist naar het rouwcentrum en leggen oma in de kist, schroeven hem dicht. Tranen met tuiten huil ik. En het blijft maar komen. Er lijkt geen eind aan te komen. Op een gegeven verman ik mijzelf en zeg ik te moeten gaan. Op deze manier sta ik er volgende week nog.


Tussen al deze afsluitmomenten door finaliseren we de mis, die al heel lang in concept klaar ligt, en stellen we de afscheidsdienst in het rouwcentrum voor. We zoeken muziek, kiezen de juiste lezingen en psalmen,  en beslissen wie wat zal lezen. We geven door dat we kaasvlinders willen en bestellen de lekkerste spekkoek uit de regio. We schrijven de enveloppen voor de rouwkaarten en versturen de advertentie voor in de krant. We lezen de proefdruk voor de crematie na. We bestellen een bloemstuk voor op de kist en ronden onze zelf geschreven stukken af. Het zijn dagen vol emoties. Er wordt gelachen, gehuild, en het is een tijd van samenzijn.


En dan is daar die dag.

Vrijdag 17 december om 12 uur vertrekken we vanuit het rouwcentrum naar de kerk. Oma voorop. Bij de kerk zijn er al mensen die op ons staan te wachten. Die ons al willen condoleren, die ons al willen knuffelen en sterkte wensen. En hoewel het in eerste instantie fijn voelt, wil ik eigenlijk gewoon naar binnen. Nog een momentje rust voor de emotionele, rommelige dag die volgen gaat.

We rollen de kist naar binnen en zien aan de paarse vingers dat nog niet alle handgrepen droog zijn. We steken kaarsen aan, ik lees het Loflied van de Sterke Vrouw (Spreuken 31 -10:31 NBV) en ook mijn zussen, neefje, vriendlief, oom en mama slikken door hun tranen heen om mooie woorden te spreken. We rijden en tillen oma de kerk weer uit en rijden in rouwstoet naar het uitvaartcentrum om daar in de aula het laatste afscheid te nemen/ Met zelf gekozen muziek. Wegens een last-minute muzikale verandering zijn alle boekjes met de hand nog aangepast. Hier vertel ik over oma en mij. Over wat oma voor mij betekende, wat ze voor mij deed en dat ik ons laatste logeerpartijtje fantastisch vond. Mijn stem breekt bijna, 2 keer, maar ik hou vol. Totdat de aula leeg is en we nog maar alleen zijn met de familie. Als een klein kind begin ik te schreeuwen. Nu snap ik waarom Vlamingen huilen schreeuwen noemen. Mijn moeder komt en zegt, doe eens zachtjes, iedereen kan je horen, oma zou dit niet gewild hebben. Ze heeft gelijk. Afscheid nemen lijkt niet te kunnen. Ik kan er blijven staan maar rationeel weet ik dat het beter is om verder te gaan. Om de spekkoek te gaan snijden (mnom mnom), de slechte plakken al te verorberen en al een glas water te drinken voordat we ons in de menigte gaan gooien.

De eerste week is voorbij. Nu komt het harde werk. Het verwerken van een verlies, de confrontatiemomenten,...

Liefs Leonieke Volg mij nu ook op Facebook - Bloglovin - Instagram

woensdag 2 november 2016

Een jaar later, en toen?

Iets meer dan een jaar geleden begon ik deze blog. Na lang dubben opende ik mijn theehuisje. Het is dus een beetje feest. Maar ook een jaar geleden lag ik in het ziekenhuis. Exact de reden waarom mijn theehuis eerder dan gepland open ging. En waar staan we nu?

Vorige week heeft de neuroloog mij eindelijk het goede nieuws gegeven dat officieel is goedgekeurd dat ik op papier een geschikte kandidaat ben voor een Nervus Vagus Stimulator (NVS). Momenteel is mijn epilepsie echter, gelukkig, te goed en stabiel om deze te laten plaatsen. De goedkeuring blijft echter gewoon staan en het is dus een fijne zekerheid dat dat in mijn dossier staat. Tijdens het overleg tussen de neurologen is er nog een andere theorie geboren. Glut1-deficiëntie. Glut wat? Ja, dat was ook onze reactie. Glut1-deficiëntie is een genetische afwijking waarbij er te weinig suiker (glucose) naar de hersenen gaat. Hierdoor kunnen deze niet voldoende functioneren. Epilepsie kan hier een, mijn inziens logisch, gevolg van zijn. En dus... meer onderzoek. Het is nu wachten op een oproep voor een nieuwe opname. De bedoeling is dat ze dan, als ik nuchter ben, een lumbaalpunctie gaan doen en gewoon bloed afnemen om op die manier te testen hoeveel suiker er effectief naar mijn hersenen gaat. En zo'n lumbaalpunctie, hoe standaard dat misschien ook is, vind ik toch een beetje griezelig. Met zo'n grote naald... maar niet denken aan wat fout kan gaan maar aan wat goed kan gaan. 

En wat nu als ik dat zou hebben? Dan moet ik op dieet. Het (variant op het) ketogeendieet. Dat betekent dat ik alles moet gaan eten dat Olivier niet mag eten. Immers voor hem is de actieve voedingsdriehoek een goede richtlijn terwijl voor mij de volgende afbeelding een startpunt zou zijn.


Het ketogeen dieet heeft bij 2/3 van de kinderen met epilepsie die het proberen succes. Over volwassenen is er echter nog niet genoeg bekend. Weinig onderzoek en weinig gebruikt als behandelmethode. Maar de resultaten lijken gelijkgestemd. En ik overweeg dus om, losstaand van de uitslag van de punctie, het dieet op te starten. 

Liefs Leonieke Volg mij nu ook op Facebook - Bloglovin  - Instagram

maandag 5 september 2016

De burn-out black-out - Mijn Batterij VI

Vele verhalen/blogs/columns over burn-outs beginnen met een fysieke/mentale black-out. Een bezoek aan een ziekenhuis, huisarts en een onverklaarbaar fysiek ongenoegen. Lange tijd dacht ik 'slim' genoeg te zijn geweest, het geluk te hebben gehad en eerder ziek thuis te zijn gaan zitten dan die black-out. Tot ik van de week ineens bedacht wat er vorig jaar november is gebeurd. 

Mijn pendelroute duurt ongeveer 50 minuten (treinrit inclusief wandeltrip). Een treinrit met 4 á 5 tussenhaltes en in de spits een behoorlijke drukte. 10 november vertrok ik in een rustige trein en voelde ik mij behoorlijk ok. Helaas ging dat al snel naar beneden. Nog voor de tweede halte moest ik mij naar het toilet snellen omdat ik het gevoel had dat mijn maaginhoud terug zou komen. De trein voelde als een sauna. En dat in november terwijl iedereen met winterjas zat. Op dat moment wild ik mij het liefst uitkleden tot op mijn ondergoed. Dat ongenoegen heb ik mijn mede-reizigers bespaard. Duizelingen combineerde zich met transpiratie en misselijkheid en ik kon nog maar één ding doen: mij de trein uit haasten. Hoe ik het daarna op moest lossen wist ik niet, maar ik moest en zou die trein uit gaan. En ik moest gaan zitten. 

De schreeuw - Edvard Munch Bron: wikipedia


En dan zit je daar, in de miezer, op de grond. Huilend en denken aan 'wat nu?'. Bellen naar huis en hopen dat partnerlief al wakker is. Wetend dat onze auto niet tot onze beschikking is en hij dus niet zomaar kan vertrekken, wetend dat mijn locatie bovendien niet om de hoek is. Al in paniek schietend probeer je te kalmeren en te wachten nadat je vriendlief hebt gesproken. Probeer je er op te vertrouwen dat er een oplossing komt. En hou je ondertussen je telefoon angstvallig in de gaten. Tot dat verlossende telefoontje komt: een collega komt je halen en brengt je thuis. Al huilend wacht je en vraag je je op tientallen manieren af hoe je je kunt schamen en hoe je daar sorry voor kunt zeggen. En uiteindelijk komt het in de auto enkel neer op tranen en sorry. Sorry voor de last en sorry voor de tranen. En dan komt er een masker, met zogenaamde vrolijkheid. Tot aan de voordeur en dan stort ik in. Mijn bed doet deugd en mijn ogen vinden rust.

Liefs Leonieke Volg mij nu ook op Facebook - Bloglovin - Twitter - Instagram

woensdag 24 augustus 2016

Oma: een ondeugend klein kind

'Vasculaire dementie' zo noemen ze dat. Datgene dat ervoor zorgt dat mijn oma van 86 eigenlijk mijn oma niet meer is. Dat de supersterke vrouw die ze ooit was binnen afzienbare tijd volgens haar eigen geloof weer bij haar man, mijn held zal zijn.

Vasculaire dementie, een van de vele soorten uit het dementiespectrum dat ervoor kan zorgen dat iemand zichzelf en de wereld om hem/haar heen verliest. Maar ook andersom, dat de wereld een persoon verliest. 


Bron: Healclinics Vascular Dementia in Women with Diabetes


Mijn oma leeft op dit moment nog. Ze weegt 45 kg en zit op een gesloten afdeling in een verzorgingstehuis. Volgens de laatste reportages in haar zorgplan kan ze niet meer zelfstandig lopen, eten en drinken. Oma zat steeds vaker steeds schever in haar rolstoel dus kwam er een nieuwe rolstoel, groter en steviger. Bovendien moet ze voor haar veiligheid en die van het verplegend personeel met de actieve tillift verplaatst worden. Hoewel zij nooit een stevige vrouw is geweest, is de 45 kg erg zorgwekkend. Zeker als je weet dat de 9 belangrijkste/zwaarste organen in een lichaam gemiddeld 15,63 kg wegen en we op die manier nog minder dan 30 kilo overhouden. Dan heb ik nog maar een 'zielig hoopje' oma. 

In augustus 2014 is mijn oma opgenomen. Dat is nu al twee jaar geleden. De tijd gaat hard. Dat betekent dat we oma nu al twee jaar, of eigenlijk langer, achteruit zien gaan. En dat doet pijn. Dat zijn jaren die begonnen met onschuldige, grappige vergeetachtig- en onhandigheden die over zijn gegaan in momenten dat het pijn doet dat omdat ze je niet meer herkent. Kerst 2012, denk ik, het ging al geruime tijd 'niet zo goed' met oma maar wat het precies was, dat wisten we niet. Zelf vertelde ze niets en alles ging altijd goed. Mijn neefje studeerde op dat moment psychologie  en dus besloten we met kerst een trucje te doen. Want we hadden wel al het idee dat dat 'niet zo goed' wellicht een vorm van dementie was. Als je naar de dokter gaat met een persoon waarbij je dementie vermoedt dan is 1 van de eerste vragen die mogelijks gesteld kunnen worden: kunt u eens een klok tekenen? En dus wilden we oma een klok laten tekenen. Dat moest echter zonder uitleg en zonder het wekken van argwaan. Want als ex-verpleegster zou oma daar nooit vrijwillig aan meewerken. Resultaat: mijn neef moest voor school klokken laten tekenen en oma tekende een klok met de 2 op de plaats van de 10, de 3 op de plaats van de 9... een duidelijk signaal dat het in die hersenpan allemaal niet meer ging zoals het moest. Zelf besefte ze op dat moment dat de klok fout was. Maar wat daar voor gevolgen aan zaten...

De gevolgen van oma haar ziek zijn heeft tot veel discussies geleid met oma zelf. Zowel toen ze nog thuis woonde als toen ze reeds was opgenomen was het allemaal onzin, niet nodig en ging het veel beter met haar dan dat iedereen dacht te zien. De eerste maanden hebben we ook allemaal de dokter gemist die haar juist naar huis had gestuurd. En we hoefden niets mee te brengen want ze ging toch morgen weer naar huis. Enerzijds lachwekkend en anderzijds schrijnend. 

De reden dat ik deze blog schrijf is omdat dementie, welke vorm dan ook, dwingt tot afscheid nemen. En ook over de minder mooie, verdrietige dingen mag en moet gesproken en geschreven worden. Bij dementie verlies je een geliefde. Of misschien beter gezegd, je verliest een persoonlijkheid. En dus nemen wij al jaren afscheid. Wij hebben al 2 keer gezegd 'waarschijnlijk haalt ze het einde van dit jaar niet'. Maarja mijn oma is een kranige, sterke, eigenwijze vrouw die het duidelijk langer uithoudt dan we hadden verwacht. Ze wil blijkbaar nog even blijven rondhangen. Toch gaat dat afscheid nemen door. En hoewel ze je in 9 van de 10 gevallen niet herkent is het zo waardevol en emotioneel als bij die 10e keer ze met heel haar gezicht begint te lachen als het gaat over de oven-bonenschotel die ze voor me maakte, over Jacobus en Corneel dat we altijd samen keken en blijkbaar fantastisch vonden (al ben ik nu diegene die me dat totaal niet herinnert), hoe ze geniet van de spekkoek die terug doet denken aan oud en nieuw en aan opa en hoe ze dus voor even gewoon mentaal bij ons lijkt te zijn. Hoe haar ogen glinsteren alsof ze een ondeugend klein kind is dat de wereld vanuit een hoekje van de kamer bestudeert.




Liefs Leonieke
Volg mij nu ook op Facebook - Bloglovin - Twitter - Instagram

vrijdag 12 augustus 2016

Sexy is voor elk lichaam - Boobielicious III

Borsten zijn, vind ik, leuk, interessant, veelzijdig en bijgevolg een onderwerp waar veel over gesproken kan worden. Bijgevolg ontstond Boobielicious, een rubriek over borsten.

Heel blij was ik met de Facebookpost van Naron afgelopen maandag. Naron gaf aan dat ze regelmatig de vraag krijgen naar sexy lingerie. Én terecht, want ook wij willen wel eens iets aan dat nét dat beetje meer heeft. Voor onszelf, onze partner... en dat is een probleem. Ze stelden een mogelijke lijn voor waarvan ze niet wisten of ze die moeten aanschaffen, maar de reacties liegen er niet om. In de winkel hangen die handel! En waarom niet?

Als je zoekt op 'sexy lingerie grote maten' kom je veelal resultaten tegen van webshops. Niet zelden webshops die zich richten op sexy lingerie voor de dunnere buurvrouw en dan ook nog een tabblad 'grote maten' hebben. Voor mij persoonlijk zit daar maar zelden iets tussen waar ik het warm van krijg. En dat zou toch wel mogen bij een beetje sexy lingerie? Het is namelijk niet zo dat als we een grotere borst hebben dat we geen steun meer nodig hebben. Bovendien hebben we dan weer dezelfde problemen van webshop aankopen als die ik in mijn vorige Boobielicous al aangaf. Bijkomend probleem is zelfs dat in de niet gespecialiseerde webwinkels de standaard modellen de babydolletjes aan hebben voor op de foto. Waarom zou ik dan geneigd zijn een bestelling te doen? Want ik wil wel graag weten hoe sexy kleding mogelijks valt bij mij.


Echter... sinds ongeveer een maand zit ik op Instagram en volg ik veel Amerikaanse modeaccounts en plus-size modellen. Een daarvan is Curvy Girl Lingerie. Een (web)winkel met veel sexy lingerie. Een met plus-size modellen. En hoewel ik mij bij sommige afvraag hoeveel kunststof er in de borsten zit zijn er ook zeker wel borsten die last hebben van zwaartekracht. Er zijn dingen die ik niet zou passen in een gewone lingeriezaak denk ik, maar misschien is dat gewoon een aanbod-vraag issue? Ze hebben mooie zaken, in grote maten met realistische modellen. Uiteraard weet ik niets over pasvorm, kwaliteit, service en andere zaken waar ik bij Naron zo tevreden over ben. Maar qua aanbod zouden ze wel een voorbeeld kunnen zijn voor wat we hier in Europa missen. Dus laten we vooral blijven vragen, blijven willen en vooral geen slechte maten dragen omdat de juiste maat er niet is!




Liefs Leonieke
Volg mij nu ook op Facebook - Bloglovin - Twitter - Instagram

vrijdag 5 augustus 2016

Gezinsuitbreiding

Een ieder die mij kent weet dat er uit mijn lichaam geen mini-me zal komen. Momenteel ben ik 30 en mensen om mij heen trouwen en baren druk. Nu het Lief en ik bijna drie jaar samen zijn krijgen ook wij vaak de vraag wanneer we gaan trouwen. En wanneer er een mini-ons komt. Die komt er niet. Tal van redenen zijn er op te noemen waarom het Lief en ik geen mini-ons op de wereld willen zetten. En eigenlijk komt het neer op dezelfde argumenten die je vaak terugziet in artikels over vrouwen die alsmaar moeten verdedigen waarom ze geen kinderen willen. Want ja, ook al weet ik het al heel lang heel zeker, nog regelmatig moet ik mezelf verdedigen. Dat mensen die ons niet zo goed kennen vragen wanneer wij aan kinderen beginnen dat is 1, en kan ik ergens nog begrijpen. Maar als ze dan horen dat we daar nu niet, nooit niet aan zullen beginnen dan komt daar in 95% van de gevallen: 'Waarom?'. En geen neutrale en geïnteresseerde waarom, maar een verbaasde of vol ongeloof waarom. En we hebben tal van redenen. Zo zijn er al genoeg mensen op deze aardkloot, een aardkloot die bovendien niet eens in een heel gezonde staat verkeerd. Milieutechnisch gezien niet, maar ook op sociaal, politiek kortom maatschappelijk vlak bakken we er eigenlijk weinig van. Terrorisme, armoede, bezuinigingen, woorden die ons elke dag om de oren vliegen. Dat is geen maatschappij waarin ik mijn, ons, kind in zou willen opvoeden. Maar omdat deze argumenten heel snel kunnen leiden naar filosofische discussies waarbij mensen mét een kinderwens wel eens voor de borst worden gestoten, gebruiken we meestal ons sterkere en discussiedodende argument: onze medische situatie. We zijn allebei chronisch ziek, en hoewel bij geen van ons beiden duidelijke erfelijke zaken zijn vastgesteld wil je epilepsie, reuma, diabetes I, slaapapneu, wat skelettechnische foutjes,... niet meegeven bij de conceptie. Los daarvan zit je nog met mogelijke bijwerkingen van medicatie of meer nog bijwerkingen van de hormonen op de medicatie. Dit zal op haar beurt weer een uitwerking hebben op de zwangerschap en de bevalling. Kortom, epilepsie en hormonen: niet zulke goede vriendjes.



Enkele maanden geleden besloot ik echter dat een gezinnetje van twee misschien toch te klein is. Het gebeurt wel eens dat 1 van ons alleen weg gaat voor een nacht (of meer) en dan is een gezin van twee ineens maar een gezin van één. Bijgevolg begon ik een zoektocht. Hoe konden we op een veilige, en voor ons zo gunstig mogelijke manier ons gezin uitbreiden? En ik stelde het voor aan het Lief. Hoewel ook hij open stond voor gezinsuitbreiding was hij bang dat het huis en wij er niet klaar en geschikt voor waren. Het onderwerp werd dus tijdelijk van tafel geveegd totdat enkele weken geleden het er ineens weer op lag. Het Lief was er zelf over begonnen. Hij deed wat onderzoek en tijdens een bruiloftsfeest zei hij ineens: gaan we morgen voor gezinsuitbreiding kijken? Dikke prima voor mij! *sprong hard heen en weer van binnen van pure blijdschap* En dus vertrokken we op zondagochtend 17 juli naar Melle. Want we hadden al bedacht dat als we toch het gezin zouden uitbreiden dan toch via adoptie en zeker niet via zwangerschap. En daar in Melle, daar hebben ze toch behoorlijk wat adoptiemogelijkheden. We gaven aan dat we niet zo groot wonen, dat er een trap zit in ons huis, dat we niet altijd de mogelijkheid hebben heel veel te spelen. Ze wisten niet zo goed of er een geschikte match was voor ons op dat moment. Maar als we wilden, konden we wel eens kennis maken met Max. Max is 5,5 jaar oud, heeft momenteel wat ondergewicht, knuffelt graag, is behoorlijk aanhankelijk maar is zindelijk, eigenwijs en heeft een sterk karakter. Max heeft niet altijd heel veel energie, en het was erg warm dus na enkele meters wandelen zijn we gewoon gaan zitten en hebben we geknuffeld, een half uur lang geknuffeld. En overal zat slijm. Maar slijm gevuld met liefde.


We hadden nooit verwacht verliefd te worden op een Engels bulldog. We zijn geen bulldog mensen. Maar wat is het een lieverd en wat lijkt hij op het Lief :D Hij is nu bijna 3 weken bij ons en we zien echt vooruitgang. Vooruitgang? Ja, want Max heeft nog al een historie. Hij is door het asiel in beslag genomen samen met 6 andere honden. Hij heeft jaren in de tuin opgesloten gezeten in een dichtgetimmerd hok en hij kreeg zijn eten door een gat. De medewerkers van het asiel hebben hem in het begin met een vangstok moeten vangen. Maar veel liefde en geduld vanuit het asiel heeft ervoor gezorgd dat onze Max weer open staat voor mensen én andere honden. Het is een schat van een beest, een aanwinst voor ons gezin en een ongelooflijke ondeugd. Hij is gek op auto's, weet heel goed wanneer hij iets heeft gedaan wat eigenlijk niet mag en heeft commando's behoorlijk snel onder de knie. We zouden hem absoluut niet meer kunnen missen en hij ons ook niet denk ik.


We zijn Animal Trust enorm dankbaar voor de kans die ze Max hebben gegeven en alles dat ze met hem hebben bereikt. 

Liefs Leonieke Volg mij nu ook op Facebook - Bloglovin - Twitter - Instagram

woensdag 20 juli 2016

F+-meisjes - Boobielicious II

Borsten zijn, vind ik, leuk, interessant, veelzijdig en bijgevolg een onderwerp waar veel over gesproken kan worden. Bijgevolg ontstond Boobielicious, een rubriek over borsten. Wow, wat een onverwachte hoeveelheid reacties op mijn eerste Boobielicious. En allemaal positief. Op mijn Facebook maar ook gewoon via privéberichten. Boobielicious schoot al snel omhoog naar de top 5 van meest populaire berichten van mijn blog. Een tweede editie kon dus niet lang uitblijven. 

Wat mij in de reacties enorm opviel was dat er veel meer vrouwen het probleem herkenden dan ik had verwacht. Ook wel: er zijn veel meer vrouwen die een grotere borst hebben dan ik eerst dacht. Eigenlijk niet zo vreemd want ik heb het zelfde 'probleem'. Een paar dagen na mijn eerste Boobielicious kwam Prima Donna met onderstaand filmpje. Reacties op dit filmpje verschilden van 'wow, dat is een goed initiatief' tot 'een E-cup? Wanneer proberen jullie een F/G/H/...'. Veel vrouwen die reageerden vonden het een goed initiatief maar lieten weten dat voor hen de dagelijkse 'last' meer inhield dan een E-cup. Ook ik ben gezegend met een dubbele H. Ik was dan ook erg benieuwd naar de cijfers.



Gemiddelde borsten, say what?

Want wat is nu eigenlijk gemiddeld? Wanneer heb je een kleine, gemiddelde of grote borst. Dat is een hele lastige vraag. Waar na het lezen van verschillende persartikelen, bekijken van de kaart van de Average Breast Cup Size in the World eigenlijk geen antwoord op is. We zitten hier namelijk met een aantal vraagstukken.

Om het gemiddelde te weten te komen moet je eerst een groot aantal individuele maten inventariseren. Ergo, je moet een rondvraag doen. En dat is al een probleem op zich. Voor België kwam Pabo tijdens hun onderzoek tot enkele interessante regionale conclusies. Overigens ook leuke niet-borst-gerelateerde feitjes. Echter een belangrijke bedenking die we ons moeten maken is dat nog altijd een te groot percentage (afhankelijk van de bron 70 tot meer dan 80) van de vrouwen een verkeerde bh-maat. Vente-Exclusive kwam tot de interessante conclusie dat van de 7000 bh's die wat dzijn teruggestuurd omwille van de maat, 65% te klein was. In hoeverre is dan de rondvraag van Pabo accuraat. Bovendien heb je met een grote cup-maat een aanbodprobleem zoals Franciska Bosmans aka Fancy B het hier zo mooi omschrijft: "En dan kan je jezelf de vraag stellen: is dat groot? Als de gemiddelde Belgische vrouw een C-cup heeft, goed voor een goed gevuld handje, maar ook niet meer dan dat? Het antwoord is: nee. En mijn meer dan goed gevuld decolleté en ik spreken uit ervaring. En frustratie. Als een C-cup als groot wordt bestempeld, hoe moeten wij F+-meisjes ons dan voelen? Als gigantische buitenstaanders?"

Aanbod en vraag

Maar los nog van het verkeerde maat probleem en het rond moeten vragen is er het issue aanbod vs vraag, om weer even terug te gaan naar Franciska: "als je in de lingeriewinkel je maat moet laten bestellen omdat die er nooit hang, voel je je elke keer opnieuw een freak of nature." En daar geef ik haar, met vele anderen, helemaal gelijk in. Om dan nog maar te zwijgen over praktische bezwaren zoals het betalen van een voorschot, of soms zelfs de hele bh, het niet kunnen passen van verschillende modellen, het niet kunnen bestellen van verschillende maten wat ondanks het weten van je maat soms echt wel nodig is.

Ik durf daarom met zekerheid te zeggen dat de gemiddelde cups in België en Nederland groter zijn dan respectievelijk een C en een D zoals Average Breast Cup Size in the World  ons doet vermoeden. Wat denken jullie?

Steen vs digitaal

Natuurlijk is er in het hele aanbodverhaal nog een ander probleem waar F+meisjes onder lijden. De gemiddelde stenen lingeriezaak in de stad adverteert grote maten te verkopen maar gaat in realiteit gaan ze misschien tot een F-cup  maar enkel in een model dat ook mijn oma draagt (of zou dragen). Of met een veel te grote omvang, of slechts een model of 5. Om nog maar te zwijgen over sportbh's.

En dus zoeken vrouwen hun heil elders. Engeland, Duitsland en voor de Vlamingen komt ook Nederland natuurlijk in aanmerking. Maar als je zoekt op Google zoekt op 'lingerie grote maten' zijn de eerste resultaten vooral webshops of 'gewone' lingeriezaken met een sectie 'grote maten'. Op sommige sites zelfs sexy grote maten.



 In ieder geval nergens lijkt het aanbod zo groot, zo gespecialiseerd en zo klantvriendelijk als bij Naron. Waar geen moeite teveel is, ook al voel je je bezwaard. Waar de hoeveelheid bh's en zwemgoed eindeloos lijken waardoor er altijd wel iets tussen zit. Jammer dat ze zo laag staan bij de Google zoek resultaten. Want voor mij verdienen ze absoluut beter!

Liefs Leonieke Volg mij nu ook op Facebook - Bloglovin - Twitter - Instagram

dinsdag 12 juli 2016

Niet vergeten: opladen is belangrijk! - Mijn Batterij V

Het was een kwestie van uren, dagen of heel misschien weken. Een kwestie van wachten dus voordat ik wakker zou worden en moe zou zijn. Zou gaan slapen, wakker zou worden en de zwaarte in mijn lichaam elk restje van energie op zou nemen. Nog voordat ik mijn benen uit bed zwaai. Een kwestie van wachten voordat ik 'welterusten' zeg tegen vriendlief in plaats van goedemorgen. En dat gebeurde dus vanmorgen. Ik voelde het al een paar dagen borrelen.

Na een hoop leuke gebeurtenissen: de 1e Boobielicious voor Naron, het verschijnen van mijn interview in Surplus Gezondheid en het opvragen van prijsvoorstellen voor onze vakantie in 2017 (en daar een besluit in nemen) was het blijkbaar even genoeg geweest.

De therapeut die even geen gaatje voor mij heeft in haar agenda, het gebrek aan tijd voor mezelf die ik neem (domme domme ik) en de afspraken in agenda die andere mensen voor mij maken of daar in ieder geval bij betrokken zijn. Het maakt het er niet beter op, en het laat me even vergeten hoe ik ook alweer voor mezelf zorg. Dat ik me zorgen maak over allerhande dagelijkse dingen en allerlei projectjes aanga helpt dan niet. Het legt zelfs mijn energie en enthousiasme in het verkeerde potje. Dus is het belangrijk om event stil te staan, middels deze korte blog en leuke afbeelding, dat ik niet moet vergeten voor voor mezelf te zorgen.

Bron: Pinterest | Design: Rose Hill by Heather Stillufsen
Liefs Leonieke Volg mij nu ook op Facebook - Bloglovin - Twitter

vrijdag 8 juli 2016

Vakantie 2017: AMS - NYC - BON

Terwijl de zomer probeert door te dringen in ons Belgenlandje en mensen volop laten weten dat ze in Griekenland, Spanje of Amerika zitten plannen we in huize OLE onze winterzonvakantie. Wij doen namelijk niet aan vakantie in de zomermaanden. Wij hopen elk jaar namelijk op genoeg mooie dagen voor een portie vitamine D en daarnaast kan een weekje winterzon zo'n deugd doen.

Bye bye Europa


Dit jaar gaan we voor het eerst Europa uit. Mijn broertjes, eigenlijk halfbroertjes maar we gaan niet ingewikkeld doen, wonen op Bonaire. En dat doen ze nu een jaar of 10. En al die jaren heb ik gezegd dat ik langs wilde gaan. Dat ik op bezoek wil komen om te kijken hoe ze wonen, om dat eiland dat zo mooi zou zijn te bewonderen. Helaas is het er nooit van gekomen. Opleiding zorgde ervoor dat tickets duur waren als ik kon gaan en toen ik eenmaal werkte liet het budget het vaak niet toe. Dit jaar heb ik, figuurlijk, met mijn vuist op tafel geslagen. Ik moest en zou naar Bonaire gaan. Mijn oudste broer wil gaan emigreren naar Amerika of Canada en dan is er toch en reden minder. Dus zo gezegd, zo gedaan. En Google werd geopend 'reizen Bonaire'. Want ja, je moet toch ergens beginnen. Al snel merkte we bij rondvraag en zoekopdracht dat vliegen via Amsterdam een stuk goedkoper zou zijn dan via Brussel dus contacteerden we (ik dus) enkele reisbureaus voor een prijsvoorstel.

NYC

De oplettende lezer heeft in de titel al NYC zien staan. Jaja, we vertrekken vanuit Amsterdam, stappen uit in New York City voor een paar dagen Big Apple en waarschijnlijk enkele winterse taferelen om vervolgens door te vliegen naar het heerlijk warme Bonaire. Waarom? Het lief heeft een grote voorkeur voor Amerika en we zagen de combinatie ter inspiratie ergens voorbij komen. Natuurlijk is het niet ideaal dat het zo'n groot verschil zal zijn qua temperatuur, maarja als je dan toch al zo'n eind vliegt.

Voorbereiding

We hebben woensdag ons voorschot betaald bij VakantieXperts en vorige week heb ik in mijn eeuwigdurende enthousiasme al 5 reisgidsen gehaald bij de bibliotheek waar ik nog niet eens lid van was. Thuisgekomen gelijk in de zetel gekropen, elk met een andere kleur post-its. Hoewel ik heus wel weet dat het nog een half jaar duurt ben ik mega enthousiast. Soms tot grote ergernis van mijn lief. Nu begint het geregel. De medische attesten, Visa shizzle, annulerings- en reisbijstandsverzekering die epilepsie, reuma en diabetes niet uitsluiten, voorbereiding op de lange vlucht,... Kortom als ik het zo bekijk zullen de 6 maanden zo omvliegen. Ook vanwege alle dingen die nog komen gaan.

Heb jij al eens een lange vlucht meegemaakt, of ben je al eens op 1 van onze toekomstige bestemmingen geweest en heb je een tip voor ons? Laat dan zeker iets achter.

Liefs Leonieke Volg mij nu ook op Facebook - Bloglovin - Twitter

woensdag 6 juli 2016

Daar sta je dan... in de inhoudsopgave!

15 mei liet ik het jullie via Facebook al weten: er stond een interview in de agenda. Via de Epilepsie Liga kreeg ik namelijk een e-mail. Een journalist was op zoek naar een persoon met epilepsie. Voor het Surplusmagazine. Dát zag ik wel zitten. Het resultaat: met mijn gezicht in de inhoudsopgave van het Surplusmagazine, best iets om trots op te zijn toch?


Epiwattes?

Nog te vaak merk ik in gesprekken dat mensen eigenlijk niet zo goed weten wat epilepsie is, hoe je het kan krijgen, hoeveel mensen epilepsie hebben en het belangrijkste nog: wat je moet doen als iemand een aanval krijgt. Zelf ben ik ook niet alwetend hoor, dat kan vrees ik ook niet. Als ik zie hoeveel onderzoeken er worden uitgevoerd, hoeveel websites er zijn en dat er neurologen zich specialiseren tot epileptoloog dan weet ik dat epilepsie een zeer complex iets is. Niet verbazingwekkend natuurlijk als je weet dat het zich afspeelt in de hersenen. De plaats van het lichaam die we met dezelfde plaats moeten analyseren. Maar terug naar het interview...

Het interview

Woensdag 18 mei, 1 van mijn laatste dagen als 20-er, was het dan zover. Om 15:00 stond de fotograaf voor de deur en iets later belde ook de journalist aan. Een heel circus hier in huize OLE. In ieder geval was het een interessant gesprek van ruim een uur met ondertussen veel geklik. Het was een bijzondere ervaring en er was iets wat me enorm opviel. Hoewel ik in die 20 jaar zowel mijn epilepsie als wat het doet met mij al vaak heb verteld en uitgelegd was het dit keer anders. Het is lastig om tijdens een relatief kort tijdsbestek uit te leggen wat voor epilepsie je hebt en wat dat fysiek met je doet enerzijds en anderzijds aan te geven wat gevolgen dat heeft voor je welzijn. Wat dat doet met je mobiliteit en je afhankelijkheid, wat voor invloed dat heeft op je vriendschappen en je gevoelens over (gebrek aan) zelfstandigheid. Het grappige en gelijk ook confronterende van het interview was denk ik ook nog dat, hoewel ik het deed om anderen te vertellen over mijn epilepsie en over mij, ik ook nog eens met mijn neus op de feiten werd gedrukt. Nog eens te horen en te lezen kreeg hoe ik het best voor mezelf zorg en waarom ik dat ook alweer doe.

Natuurlijk wil ik jullie het interview niet onthouden :D Dus ga lekker zitten en lees vooral verder.

Bron: Surplus Magazine juli / augustus



Bron: Surplus Magazin juli/augustus
Tot slot wil ik graag Igor Van Mullem (journalist) en Dirk Kerstens (fotograaf) bedanken voor de fijne middag en het mooie resultaat.

Liefs Leonieke
Volg mij nu ook op Facebook - Bloglovin - Twitter

woensdag 29 juni 2016

Naron - Boobielicious I

Een nieuwe rubriek is geboren: Boobielicious. Borsten zijn namelijk, vind ik, leuk, interessant, veelzijdig en bijgevolg een onderwerp waar veel over gesproken kan worden. En het is eens wat anders dan de ziekte en verderf die vaak aanwezig is in mijn Theehuis.


Tetten, tieten, borsten, boezem, buste, boobies... woorden waarmee hetzelfde wordt bedoeld en die iedereen begrijpt. De twee bergjes, of bergen in mijn geval, aan de voorkant mijn lichaam.

Een jaar of 20 geleden begon het. Gelukkig had ik niet dezelfde ervaring als Elise die vol overtuiging het Tietenlied zong.


Meer dan een handje vol

Wat wel al snel duidelijk werd is dat ik gezegend bleek met meer dan een handje vol. En ondanks dat ik een jaar jonger was dan de andere meiden in de klas lieten mijn borsten anders uitschijnen. Hoewel ik mijn topjes fijn vond, en zelf geen ik-wil-volwassen-worden-nood had aan een bh, moest ik er op een gegeven moment aan geloven.

Dus daar ging ik, een jaar of 20 geleden, met mijn moeder, naar de winkel voor mijn eerste bh. De precieze cup weet ik niet meer maar de A en B heb ik simpelweg overgeslagen. Jarenlang droeg ik wit, zwart of huidskleur. Bh's van goede merken, in goede maten (zonder pannekoekjes) maar in een model dat ook mijn grootmoeder draagt. Mijn borsten bleven maar groeien en uiteindelijk zat ik op een 85FF. Een bh was gelukkig nog steeds relatief makkelijk te krijgen. Tot een jaar of 7 geleden. Ik viel een kilo of 15 af en ik ging van een 85FF naar een 75HH (de (on)logica over bh-maten wellicht in een volgende post) en kwam in een probleemzone. Mijn borsten zijn te groot voor de omvang om in een gewone lingeriespeciaalzaak een bh te kopen. Of er geen oplossing is? Jawel, je bestelt een bh uit een boekje in jouw maat. Je betaalt een voorschot en hoopt dat de bh past. Zo niet, moet je dat voorschot besteden aan veel te dure onderbroeken van kunststof en heb je nog steeds geen bh. Er waren dagen dat ik wilde dat die 85FF mij gewoon weer als gegoten zat.

Maar toen...

toen ontdekte ik Naron. Opnieuw was het mijn moeder die mij op sleeptouw nam. Voor het eerst kwam ik in een winkel waar ze mijn maat gewoon hadden hangen. In verschillende kleurtjes, modellen en soorten. En na die ene keer ben ik nog vaak terug gekomen. Voor gewone bh's, sportbh's, een bh en corrigerende lingerie voor onder een speciale jurk en voor badgoed. Waarom? Niet alleen voor de producten die ze hebben, die kan ik namelijk ook online bestellen (groot pluspunt). Maar vanwege de gezelligheid en warmte die ze uitstralen. Zodra je binnenkomt is er al warmte, geen ge-mevrouw en geschroom om de kleren uit te doen. Geen negatief gevoel omdat de borsten last hebben van zwaartekracht en er een flinke vetrand aanwezig is. Ben ik dan altijd blij als ik daar ben? Tuurlijk niet, het pasproces is soms behoorlijk emotioneel.

Emoties in de paskamer

Toen ik een jaar of 2 geleden voor de eerste keer badmode ging kopen had ik op de website vooronderzoek gedaan... Ik wilde af van het zwarte sportbadpak dat ik jaren had gedragen. Ik was de 25 gepasseerd, ik had (en heb :) ) een vriend die mij sexy vindt zoals ik ben en dus mocht mijn badkleding dat ook wel laten zien. En op de website stonden badpakken in leuke kleurtjes. Yes, kleurtjes. In een uur tijd heb ik alle badpakken aangehad die er in mijn maat waren. Maar niets was wat ik wilde. En dus zakte ik huilend op de grond paskamer die ze hebben bij Naron. Na een beetje bijkomen paste ik toch (!) maar die tankini die mijn vriend mij al een halfuur probeerde aan te smeren. En wat voelde ik mij sexy. Wat een wereld van verschil met de tranen van 5 minuten daarvoor. De top met haar A-lijn en zogenaamde 'sweetheart' hals die verstelbaar is en de hoge bikinislip zorgden voor een spontaan dansje in de paskamer. Want het 'swirlt' zo leuk. Dansjes kunnen daar namelijk gewoon, want de paskamers zijn verrukkelijk groot. Dansjes zijn er sindsdien niet meer gevolgd, maar gevoelens van zelfzekerheid en sexy-zijn wel. Mede dankzij Naron weet ik dat ook met mijn curves ik het verdien om me te laten zien. En samen met mij mijn schoonmoeder, schoonzus en de zus van een goede vriendin. Want ook zij kennen nu de weg naar Naron.

Na al die jaren vind ik lingerie kopen leuk, écht leuk! Leuker dan schoenen en kleren kopen. En dat dankzij Naron. Ik kan nog door blijven schrijven over borsten van andere vrouwen, bh's en andere lingeriezaken. Maar liever vraag ik wat jullie vinden van lingerie en lingerie shoppen? Waar wil je volgende keer iets over lezen? Laat je iets achter?

Tankinitop Elomi Madeira / Jeans Mat Fashion beiden @ Naron


vrijdag 24 juni 2016

Pinterhappy

Nostalgie

De novembermaanden, begin jaren negentig. De speelgoedwinkels brengen dikke speelgoedboeken uit. Aan de hand van mama ga je vol spanning naar de lokale speelgoedhandelaar, maar natuurlijk ook naar de nationale ketens. En met een catalogus die zo zwaar voelt als een woordenboek, maar nu niets meer voorstelt omdat alles op internet staat en omdat je ouder bent, plof je thuis op de bank om hem van voor naar achter door te bladeren. En te bestuderen. Met en pen in de aanslag worden cirkels of kruizen gezet bij het speelgoed dat Sinterklaas voor jou wel in de schoen of zak mag steken. Vervolgens komen de schaar, lijm, en papieren boven. De gewenste cadeaus worden 'keurig' uitgeknipt (naarmate de jaren volgen worden de lijntjes al beter gevolgd) en op papier geplakt. Een spannende periode.

Bron: Mama's met thee


Je wilde als kind de hele wereld. Had, gelukkig, geen flauw benul van hoeveel iets kostte en was met alles blij. Natuurlijk kreeg je niet alles maar op zoek naar een afbeelding vond ik een heel interessante blog van Mama's met thee (what's in a name) met een pedagogische invalshoek. Zeker doorklikken als je kindjes hebt die aan hun eerste Sinterklaaslijst (of verjaardag of kerst of...) beginnen.

Pinterhappy

Maar ik dwaal af, en hoewel dat soms erg leuk kan zijn, is dat niet altijd handig. Ik heb al geruime tijd een Pinterest-account en sinds ik verhuisd ben en we aan het verbouwen zijn geslagen ben ik fanatieker geworden. Sinds enkele weken weet ik ineens waarom ik er vrolijk van wordt. Hoe het komt dat een donkere bui als sneeuw voor de zon kan verdwijnen door simpelweg te 'slenteren' door plaatjes land. Door digitaal te knippen en plakken op daarvoor bestemde lijstjes. Het laat me dromen en verlangen. Maar het doet meer. Het stimuleert. In creativiteit, in zelfzorg, in dingen zelf maken in plaats van kopen, in herontdekken wat ik blijkbaar was vergeten. Maar bovenal het helpt om het kind in mij wakker te houden.

Dromen en kind blijven is belangrijk. Pinterest is wat dat betreft voor mij een belangrijke toegevoegde waarde aan mijn leven. Het is daarom ook dat jullie sinds gisteren mijn Pinterest-account langs de rechterkant kunnen volgen. En jij? Knip en plak jij er ook zo vrolijk op los?

dinsdag 7 juni 2016

Centjes voor de hersenen

Een groot verschil tussen Nederland en Vlaanderen is het collecteren.

In Nederland staat er bijna elke week iemand aan je deur voor een goed doel. Met zo'n leuke collectebus waar je je kleingeld in kan doen. Aan wie je dingen kan vragen over het goede doel en waar je gewoon een babbeltje mee kan doen. Mensen met een hart voor dat doel en die door wind, regen maar ook warme temperaturen toch langs komen bij de mensen. En dikwijls opnieuw als er niemand open doet.

In Vlaanderen kun je uiteraard ook goede doelen steunen. Maar maandelijks, of een keer per jaar. Maar een euro hier, 50 cent daar... dat gaat niet zo makkelijk. Dat mis ik wel. Want kiezen is zo moeilijk. Er zijn zoveel doelen waar ik aan wil geven. Als ik puur kijk naar ons thuis dan zou ik al gaan voor de Epilepsieliga, Diabetesliga en iets van Reuma.

Maar goed, deze week is dus de collecteweek van het Epilepsiefonds. In Nederland gaan weer honderden vrijwilligers langs de deuren om geld in te zamelen voor onderzoek naar Epilepsie. Omdat ik niet zelf bij vrienden en familie langs de deuren kan gaan, omdat ik niet zelf iets in de bus kan stoppen ben ik ook dit jaar een digitale collectebus gestart.


Zo kan iedereen digitaal een donatie doen. Vorig jaar is er met de digitale bussen €4770,- opgehaald. En daar zijn het afgelopen jaar 3 waardevolle onderzoeken mee gefinancierd. Best de moeite dus!

Een nota naar aanleiding van een opmerking van vorig jaar: het ziet er naar uit dat betalen met bankcontact helaas nog steeds niet mogelijk is. Visa en Mastercard wel. Wellicht is er iemand in je omgeving die je uit de brand wil helpen. Het Epilepsiefonds en alle mensen met epilepsie zijn je in ieder geval al dankbaar.


zaterdag 14 mei 2016

Flitsend Eurovisiesongfestival - Come together

Come together


Vanavond was het weer zover. De finale van het jaarlijkse Eurovisiesongfestival. Net als vele anderen zat ik klaar. Na het zien van twee halve finales zat ik ook voor de finale weer klaar op mijn knalrode bank onder mijn fleecedekentje. Want weer of geen weer een dekentje mag altijd.

Hoewel ik net als vele anderen kan genieten van het gezang, de kledij of juist het commentaar geven erop omdat het er zo naast zit. Is er elk jaar iets dat zorgt voor een onzeker gevoel. Dat mij een gevoel geeft dat ik met risico naar de tv zit te kijken die drie avonden in die ene week. Elk jaar wordt de angst en onzekerheid groter. En helaas moest ik deze avond nog voor het einde van de eerste helft afhaken.

Visuals ter ondersteuning van de liedjes worden kleurrijker, aanweziger en bovenal flitsender. Sommige tot op het stroboscopische effect af. En het is juist dat waaraan ik mij mateloos kan storen. Samen met velen anderen. Dat lichtflitsen epilepsieaanvallen opwekken is iets dat genuanceerd bekeken moet worden. Slechts voor 5% van de mensen met epilepsie geldt dat zij een lichtflitsgevoelige epilepsie hebben (bron: Epilepsiefonds). Vijf procent krijgt een aanval als gevolg van het waarnemen van (bepaalde) lichten/lichtfrequenties. Dat is dus maar vijf procent en niet iedereen zoals velen denken.

Nu we dat misverstand van tafel hebben gegooid wil ik eigenlijk weer terug naar het Eurovisiesongfestival. Dat liedjesfestijn met al die visuals en snelle lichtflitsen. Ik, en met mij vele anderen, hebben géén lichtflitsgevoelige epilepsie. Wat wij wel zijn is gevoelig aan lichten of lichtflitsen. Aan 3D-films. Wij krijgen hoofdpijn bijvoorbeeld. Zelf kan ik van 3D-animaties en bepaalde lichtflitsen enorm misselijk worden. Zo zijn 3D-films géén succes en was ook Buzz Lightyear in Disneyland Parijs niet het beste idee.

De BBC waarschuwt al jaren aan het begin van de aflevering voor lichtflitsen die mogelijks aanvallen veroorzaken. En dit jaar doen ze dat zelfs aan het begin van een desbetreffend liedje. Waarom gebeurt dit dan (nog) niet in Nederland én België?



Het onderwerp van dit jaar was Come together. Zou het niet mooi zijn als dat ook betekent dat mensen mét en zonder epilepsie dichter bij elkaar komen? Geweldig in mijn ogen. Een belangrijke stap is, denk ik, dat omroepen het voorbeeld van de BBC volgen. Dat de omroepen aangeven wanneer een programma flitsende beelden bevat.

Na het ijveren van een eerste prikkelarme kermis hier in Vlaanderen lijkt me dit een mooi doel voor het komende jaar. Een mens moet immers een concreet doel hebben. Ben jij het hier mee eens deel dan zeker dit bericht en/of reageer hier.

Wil je op de hoogte blijven van dit en eventuele andere zaken? Volg deze site en/of vind mijn blog leuk via Facebook


vrijdag 13 mei 2016

Over moeten en mogen - Mijn Batterij IV

Als moeten mogen moet worden, dan mag het wel even stil blijven hier. 

De afgelopen weken heb ik vaak gedacht: goh, ik zou nog eens moeten schrijven. Over mijn hoofd, over mijn bezigheden, over mijn batterij, over de trouw, het huis,... over mij. Gewoon over het leven dat je bij de thee bespreekt. En eerlijk gezegd had ik ondanks het thuis zijn onderwerpen genoeg. Maar bij de gedachte mijn laptop open te moeten klappen, mijn blogaccount te moeten openen en vervolgens op nieuw bericht te moeten klikken was de inspiratie al ver verdwenen. 

Tot nu. De behoefte is er al enkele dagen, dus wellicht moet het nu maar eens op papier. 

Inmiddels ben ik ruim drie maanden ziek thuis. Drie maanden waarin ik 's morgens geen wekker moet zetten om op tijd op het werk te zijn. Drie maanden waarbij mijn week eigenlijk maar enkele vaste waarden heeft. Therapie en Familiehulp. Beiden een zege en een vloek. Een verademing en tegelijkertijd een rede voor vermoeidheid. Maar ze zorgen ervoor dat elke week een beetje beter gaat. 

Nog steeds moet ik wekelijks mensen vertellen dat ik al enkele weken thuis zit. Wegens een burn-out. Wegens een depressie. Met bijgevolg de verschillende reacties. De reacties die je hoort, die je denkt te zien en denkt te horen. De goedbedoelde reacties: 'Zorg dat je zeker niet te vroeg terug gaat werken. Ik heb zelf een burn out gehad, ben na 3 maanden terug gaan werken, en dat was veel te vroeg.' De reacties die tot irritatie lijden: 'Ja, maar vroeger....', 'Een beetje uitrusten en dan kun je toch wel weer gaan werken?'

De VDAB stelt elke week op hun website een vraag (te vinden op de homepage). Enkele weken geleden vroegen ze 'Hoeveel mensen ken jij met een burn-out?'. Het resultaat vond ik persoonlijk erg zorgwekkend. Onderstaand taartdiagram bevestigt mijn vermoeden dat veel mensen met een burn-out zitten. 

Bron: Vdab.be 

Toch blijven er vragen komen als: 
  • 'Hoelang denk je nog dat het gaat duren?'
    Antwoord: geen flauw idee, enkele maanden waarschijnlijk, 
  • 'Hoe voelt dat dan?'
    Antwoord: goh.... de therapie voelt alsof een kleermaker al mijn huid van mijn lichaam heeft gehaald en we nu samen elke mm aan het analyseren zijn. De burn-out zelf kan ik misschien het beste omschrijven als een woeste zee. Het ene moment geniet ik enorm van de golven, blijven mijn benen stevig in het zand. Het volgende moment sleurt de zee mij mee en weet ik niet meer wat boven of onder is. Wat links en rechts is. Voel ik water mijn oren, neus en mond inkomen en snap ik niet hoe ik hier nu weer terecht ben gekomen nadat ik er zo zorgvuldig uitgestrompeld ben. 

San Marino - juni 2015 credits: Leonieke

Deze dagen schijnt de zon. Ze geeft mij energie en zo is het vechten makkelijker. Het vechten tegen de vermoeidheid en de wolken in mijn hoofd. De zon buiten zorgt ook voor een beetje zon van binnen. Ik ben er nog niet, maar dat komt wel. Dankzij een fantastische partner, goede ouders, zussen en andere familieleden, vrienden waar ik altijd op kan rekenen en een goede therapeut en neuroloog. 



dinsdag 12 april 2016

We can't keep calm... they're getting married.

Bron: www.vandale.be

Toen vorig jaar in mei mij via een roze puzzel werd gevraagd of ik getuige wilde zijn had ik geen flauw idee waar ik ja tegen zei. Ja, tegen het aanwezig zijn op een bruiloft. Ja, tegen het zetten van een handtekening. Ja, tegen het getuigen dat ik geloof in de liefde tussen twee mensen.


Wat ik mij niet realiseerde, en wat de Dikke van Dale ook niet vermeldt is dat ik enkele maanden geleden ineens prachtige kaarten mee aan het vouwen was, dat ik een vrijgezellenfeest zou plannen waar de bruid al maanden naar vraagt en wat een hele opgave is om daar niets over te zeggen (maar ó zo leuk). Dat ik als vanzelf de 'wedding jitters' kreeg en dat ik het paar overrompelde dingen die ik tegenkwam op Pinterest en Facebook. Over tips wat je vooral niet moet doen voor de foto's, tips waarvan je wenste dat je ze voor je bruiloft had geweten, foto's van mogelijke ornamenten voor bovenop de taart, maar uiteraard ook sarcasme over mogelijk schoeisel voor de bruid.

Bron: etsy.com

Met nog enkele weken te gaan begint de tijd te dringen. De kleren zijn gekocht, Mijn jurk hangt aan de kast (er moet nog een boutje overheen), het overhemd van vriendlief moet nog gewassen en gestreken worden, de te lezen tekst moet nog geoefend worden, die vrijgezellendag moet nog verder voorbereid worden. Het draaiboek is af. Soms vind ik het jammer dat ze niet zo over de top Amerikaans trouwen, anderzijds vind ik het nu al goed genoeg. Ik kijk enorm uit naar de dag zelf. Of beter gezegd, wij kijken met zijn allen enorm uit naar de dag zelf. Mijn telefoon telt samen met mij af. Telt af naar een dag vol liefde, adrenaline, spanning maar bovenal een dag vol feest.