Berichten

Berichten uit 2017 weergeven

Aankoopbelofte - OLE bouwt I

Afbeelding
Enkele maanden geleden schreef ik over A en Zorgwonen. Over hoe we hem in huis zouden nemen. Sindsdien is er veel veranderd in ons leven. En natuurlijk neem ik jullie graag mee in deze verwikkelingen.

Omdat wij niet enkel zorg gaven aan A maar wij in de tussentijd ook zorg ontvingen op een heel ander vlak van L werd onze band een stuk hechter. Toen we op een avond buiten zaten met L en nog een stel andere buren kwam naar boven dat zowel L als de andere buren op zoek waren naar een ander huis.

Voor ons is de nood niet groot maar tijdens mijn enkel miserie merkten we wel dat ons huis niet altijd de beste voorzieningen heeft als het gaat over levenslang wonen. Iets waar we toch wel al mee bezig zijn. Natuurlijk plaatsen we nu nog geen traplift maar door Oliviers gezondheid is dat wel iets waar we nu al mee bezig zijn. En dus viel de beslissing om ook op huizenjacht te gaan.

En daar zaten we dan, met drie huishoudens, op zoek naar een huis. En daar kwam een prachtplan: waarom niet samen z…

Omdat vaderdag ook een beetje opadag is

Afbeelding
Het laatste blad gevallen
Van de bloem
Van jouw leven.

Zij heeft gebloeid prachtig mooi…
Je leven was als een roos,
Net als het onze
Met mooie zachte blaadjes
En
Af en toe
Een doorn.
De steel zal blijven
Evenals
De doornen.

Toch zullen we onthouden en herinneren wie
Er met de blaadjes
Van ons is heengegaan.

In onze harten
Zal je voort blijven leven,
Als een eeuwig bloeiende roos.
Zullen wij
Steeds
Maar weer
Proberen
Alle blaadjes
Bijeen te houden.

Zelf zal ik, bij elk blaadje,
Wat heel misschien toch opnieuw dreigt te vallen,
Extra aan je denken.

Uitvaart opa 7 december 2009





Liefs Leonieke Volg mij nu ook op Facebook - Bloglovin - Twitter - Instagram

Een rollade - Enkel Miserie IV

Afbeelding
Inmiddels zijn we weer enkele weken verder. De kijkoperatie is achter de rug. De twee weken verplicht 'been-omhoog-rust' zijn voorbij en de orthopeed is voorlopig tevreden. Maar hoe is het nu (geweest?)

Vooraleerst ging de operatie zeer voorspoedig ondanks mijn zenuwen. Enkele jaren geleden zijn mijn verstandskiezen getrokken onder algehele narcose en dat zorgde voor een iets minder positief resultaat. Ik werd heel naar wakker uit de operatie en dat zorgde voor een zeker zenuwgehalte deze keer. Maar ik werd relaxed wakker met vriendelijke mensen om mij heen. Uiteraard moest ik naar de wc en dat was niet het meest praktische in mijn situatie. Een bedpan werd gesuggereerd, maar stel je voor... net uit algehele narcose, pijn aan de voet, ruim 12 uur nuchter...



Gelukkig was ik helder genoeg om deze zaken op te noemen en te suggeren om mij met een rolstoel naar het toilet te laten gaan. Binnen enkele minuten was ik terug op de kamer. Een rolstoel moest worden gezocht. De verplegin…

Nog 3 nachtjes - Enkel Miserie III

Afbeelding
Vandaag is het maandag 8 mei. En donderdag is het de 11e. Nu snap ik wel dat iedereen op een kalender kan kijken en dat jullie die vaststellingen ook kunnen doen, maar op jullie kalender staat niet voor donderdag 'kijkoperatie' vermeld. Of misschien ook wel, maar waarschijnlijk niet de mijne :D

Een kijkoperatie dus, ik heb er nog nooit 1 gehad maar ik ben best een beetje zenuwachtig. Een paar jaar geleden heb ik mijn verstandskiezen/wijsheidstanden laten verwijderen en dat ging niet zo goed als verwacht. Dat gebeurt dus onder volledige verdoving en ik werd in paniek wakker. Dat is geen fantastische herinnering om een nieuwe operatie in te gaan.


Het helpt ook niet dat ik eigenlijjk nog niet zoveel weet over de operatie. Krijg ik algehele narcose of enkel een ruggenprik? Krijg ik gips of enkel verband? Hoeveel pijn zal ik achteraf hebben en hoelang gaat dat duren. De chirurg is dat namelijk allemaal vergeten te vertellen. Over de risico's is hij wel duidelijk geweest. Bloedk…

Enkel Miserie II

Afbeelding
Maandag 13 maart, mijn eerste werkdag na een lekkere week vakantie. Iets wat een drukke dag op het werk zou worden werd een dag op de spoedeisende hulp en vervolgens horizontaal op de bank. Omdat een val van de trap helaas niet zomaar een val van de trap bleef hier een verslag van de weken die erop volgden. Wat er precies aan de hand is kun je hier, in Enkel Miserie I, lezen.

De afgelopen weken Hier zijn we dan, gips nummer 1 is eraf. Mijn rolstoelvaardigheid was eindelijk op een peil waar sommige gips-eigenaars spontaan jaloers op werden. Al heb ik dat de afgelopen weken op zijn ezels geleerd. Ik ben tegen aardig wat stenen opgelopen. Echt maar heel net in een lift passen, niet door een liftdeur kunnen met de rolstoel. Dat laatste zorgde ervoor dat iedere keer dat we de lift wilden nemen ik uit de rolstoel moest, de rolstoel een stukje ingeklapt moest worden, rolstoel in de lift en ik hupsend terug in de rolstoel. Een keer ging dat fout en ik lag voorover in de toiletten. Nu deed oo…

Een probeerweek of 6 - Zorgwonen II

Vanaf de zomer 2017 zal de van oorsprong Afghaanse A voor nog onbekende duur bij ons komen wonen. Dit in het kader van zorgwonen. Via deze posts zal ik noemenswaardige dingen met jullie delen.
Voordat je iemand in huis neemt kun je altijd het beste een proefperiode inlassen. Zo besloten ook wij om A eerst een week bij ons te laten verblijven. Dus maakten wij op zaterdag 18 februari plaats op onze logeer- en hobbykamer. We ruimden op, deden stoffen weg en naar de zolder en zorgden dat er plaats was voor zijn kleren en spullen. 
Aan het einde van de dag waren we moe maar voldaan. A kon voor een week bij ons terecht. De kamer was, en is, nog niet afgewerkt maar slapen is perfect mogelijk. Die kamer is de eeuwige 'die-wordt-nog-wel-eens-afgewerkt-kamer'. Zo één die er in vele huizen is. Inmiddels zijn we 3 april, bijgevolg 6 weken verder, en proberen we nog steeds uit. Het bevalt zo goed langs beide kanten dat A nog niet vertrokken is naar huis. In de tussentijd hebben wij zijn hu…

Enkel miserie I

Afbeelding
Maandag 13 maart, mijn eerste werkdag na een lekkere week vakantie. Iets wat een drukke dag op het werk zou worden werd een dag op de spoedeisende hulp en vervolgens horizontaal op de bank. Omdat een val van de trap helaas niet zomaar een val van de trap bleef hier een verslag van de weken die erop volgden.
Maandag 13 maart - 6 treden is best een stuk

Een trede of 6 viel ik naar beneden, het was nog donker buiten en het huis stil. Buiten passeerde slechts enkele vroege mensen. En ik had pijn, kermde van de pijn, werd misselijk van de pijn. Er moest iemand wakker worden, wat alleen kon ik niet verder. Eerst vriend lief gebeld. Niets van, geen reactie. Vervolgens A gebeld, onze huisgenoot. Het enige wat eruit kwam was: maak Olivier wakker, pijn. Of zoiets miniem.En ik zakte verder naar de grond. Want het idee om van de misselijkheid flauw te vallen en met mijn hoofd tegen een trede te krijgen leek mij niet zo'n goed plan. Dus kwam Olivier naar beneden, en na een eerste kijkbeurt en h…

Een antwoord op Lieve Jordy - Zorgwonen I

Afbeelding
Vanaf de zomer 2017 zal de van oorsprong Afghaanse A voor nog onbekende duur bij ons komen wonen. Dit in het kader van zorgwonen. Via deze posts zal ik noemenswaardige dingen met jullie delen.

Lieve Jordy zo beginnen de brieven van Saskia Van Nieuwenhoven, journaliste en ex-jeugdinstellingskind. Jordy, een jongen die vorig jaar de pers haalde na zijn overlijden. Een jongen die door zijn overlijden veel pijnpunten in de bijzondere jeugdzorg blootlegde. Maar ook een jongen die door zijn overlijden veel emoties losmaakte bij ons in de straat.

Toen wij afgelopen zomer het nieuws ontvingen zaten we buiten met A, onze buurjongen. Geboren in Afghanistan, alleen naar België gekomen en alles achter gelaten in zijn vaderland. Zowel daar als hier veel meegemaakt en ook terecht gekomen in de bijzondere jeugdzorg. In Ter Muren, net als Jordy. Hij kende Jordy en was boos op de pers, want wat ze vertelde over Jordy klopte toch niet helemaal.

A is momenteel 19, woont op zichzelf en heeft ambulante beg…

En toen was het kaput - Booblielicious IV

Afbeelding
Borsten zijn, vind ik, leuk, interessant, veelzijdig en bijgevolg een onderwerp waar veel over gesproken kan worden. Bijgevolg ontstond Boobielicious, een rubriek over borsten.

Vlak voor de vakantie, enkele maanden geleden alweer, bracht ik nog eens een bezoekje aan Naron. Samen met partnerlief, een vriendin en haar partner. Op zoek naar een nieuwe tankini. De eerste heeft namelijk absoluut zijn beste tijd gehad. De bandjes zijn wat uitgelubberd waardoor, eenmaal in het water, de bikini vaak beter te zien is dan mijn tankini. Jammer want ik voelde mij er altijd fantastisch in. Maar het heeft zijn geld zeker opgebracht en hij gaat zeker nog niet weg. Voor het strand, oftwel drooggebruik, is hij nog zeker wel geschikt. En een reserveexemplaar is altijd mooi meegenomen. Want reserveexemplaren die hebben we nooit te weinig.

En dat merkte ik tijdens mijn laatste bezoek aan Naron dan ook. In de paskamer de ene tankini na de andere geprobeerd maar niets leek zo fijn te zitten als wat ik had.…

Hoe een lepeltje egoïsme mij verder helpt - Mijn Batterij VII

Afbeelding
Eergisteren (1 feb) een jaar geleden was het zover. Mijn kaarsje was uitgeblazen en ik kwam thuis te zitten. Therapie en anti-depressiva werden opgestart en week na week verbleef ik tussen de vier muren van ons huis. Mijn verplaatsingen beperkten zich tot afspraken met de therapeut, bezoekjes aan de huisarts om mijn ziekte te verlengen en af en toe wat boodschappen doen. Mijn bed (of de bank) was mijn beste vriend en iedereen om mij heen kon teveel zijn.

Langzaam aan ging ik mij beter voelen. De therapeut en de pillen deden hun best en hielpen, de dagen werden langer en de uren in bed (die ik slapend doorbracht) waren nodig en brachten rust. Een burn-out is typisch iets voor mensen die perfectionistisch zijn. Die zichzelf hoge eisen opleggen. Hooggeschoolde vrouwen met stress zijn gevoeliger, en zeker zij die een dienstverlenende functie uitoefenen. Mijn taken op de helpdesk waren leuk maar de stress was voor mij teveel en samen met de epilepsie gewoon niet meer combineerbaar. Zeker a…

Toen oma besloot dat naar opa gaan écht een goed idee was

Afbeelding
Woensdag 24 augustus schreef ik de blog Oma: een ondeugend klein kind. Over de vasculaire dementie die oma en ons als familie in de greep hield. 12 december j.l. is hier een einde aangekomen. Hoewel enorm verdrietig, toch een zeer welkom einde. Zoals ik eerder het taboe rond vasculaire dementie en mantelzorg een beetje wilde doorbreken zo wil ik nu graag de lans breken rond de stervensfase, de rol die we daar zelf in speelden en de dagen erna.




We zijn vrijdag 2 december. Juist op tijd voor de lunch val ik de woon- eetkamer binnen en laat alles vallen om oma eten te kunnen geven. Haar droge boterham met kaas in vier stukken snijd ik nog enkele keren door maar besef te laat dat boter en jam ontbreken. Kortom, dat kan eigenlijk niet echt smaken. Door de thee doe ik wat verdikkingsmiddel en ik haal een slab voor haar. Het eten gaat oh zo moeizaam. Met veel moeite, en misschien ook tegenzin, eet ze de boterham op. Het is chaos in het verzorgingstehuis. In afwachting van het kunnen spreken …