Berichten

Berichten uit maart, 2016 weergeven

53 voor 30

Afbeelding
Nog 53 nachtjes en het is zover. Tram 2 rijdt weg en tram 3 staat voor de deur. Voor de Nederlanders onder mijn lezers: elke keer dat je een nieuw tiental bereikt 'spring' je op een nieuw tram. Nog 53 om een plan te bedenken dat ervoor zorgt dat dit een memorabele verjaardag wordt.



Dat klinkt misschien als genoeg tijd, maar als verjaardagsbeest is dat een hele opgave. Ging jij met Sinterklaas of kerst ook de cadeautjes stiekem voelen? Misschien alvast het plakband 'onzichtbaar' proberen los te maken (zelfs als ze misschien nog in de kast liggen, sorry mama)? En kon je de dag voor je verjaardag nooit slapen van de spanning? Ging je die dag altijd met plezier naar school omdat je de klassen rond mocht met een vriendje of vriendinnetje en een mooie kroon kreeg? En keek je uit naar je verjaardagsfeestje waarop je taart at met vriendjes en vriendinnetjes, Twister speelde en in de speeltuin op de familieschommel ging? Om vervolgens na de frietjes en het thuisbrengen van iede…

#ikwilhelpen

Dinsdagochtend 22 maart 2016. Mijn telefoon ben ik al enkele uren kwijt, de huistelefoon gaat over. Ik ben net te laat. 'Vast weer een vervelende verkoper' denk ik geïrriteerd. Iets later, 9:27, klap ik mijn laptop open. Via Facebook begin ik een koetjes-en-kalfjes gesprek met mijn beste vriendin. Heel random vraagt ze of vriendlief thuis is. Verbazingwekkend genoeg is hij dat. Vanmorgen voelde hij zich niet genoeg om naar het werk te gaan. Ik vraag haar waarom, scroll tegelijkertijd door mijn Facebooktijdslijn en vind daar mijn antwoord. Tegelijkertijd gaat opnieuw de huistelefoon en ik besef dat dat mijn schoonmoeder moet zijn. Het gesprek is nog maar half begonnen en ik zeg haar dat we ok zijn. Dezelfde boodschap zet ik op Facebook. Nadat de verbinding is verbroken post ik een Facebookstatusupdate over dat we veilig zijn en besef ik dat ik eerst een knuffel nodig heb. Ik loop naar boven en vraag vriendlief een knuffel en vertel hem wat er is gebeurd. Zijn telefoon laat ber…

Een drijvend lichtpuntje met een knipoog naar Bonaire

Afbeelding
27 februari zouden we eigenlijk de housewarming voor de familie houden. Helaas zorgde de griepepidemie ervoor dat vriendlief in de lappenmand lag en er dus een wijziging van plannen moest gebeuren. De familie werd afgezegd en besloten werd dat ik uit eten zou gaan met de familie die reeds een hotel had geboekt.

Achteraf was dit wellicht ook een geluk bij een ongeluk. De avond met dit beperkte gezelschap bleek al vermoeiend genoeg. Wellicht moest ik, hoewel ik dat niet graag doe, mijn therapeut misschien toch gelijk geven. Eind februari was te vroeg voor zoiets groots. Maar terug naar de avond zelf. We zijn met de familie heerlijk gaan eten bij Brasserie De Hopmarkt. Een plaats waar de sushi altijd smaakt. De boten waren dan ook snel leeg.


Maar ik ben zó hard aan het afdwalen. Omdat er eigenlijk een feestje gepland stond, waren er ook cadeau's meegebracht. En over één van die cadeaus wilde ik graag meer kwijt. Nu is het zo dat ik een kind ben van gescheiden ouders. En hoewel de sch…

Gelukkige verjaardag hersenpan!

Afbeelding
Zaterdagochtend 14 maart 2015, op weg naar een congres, voelde ik me wat vreemd. Niet goed, maar ook niet ziek. Wat moe misschien? In de trein nog wat geslapen maar het was er niet beter op geworden. Het voelde alsof ik in een grote plastic bal zat, iedereen ver weg was maar toch dicht bij en ondertussen duurde het heel lang voordat alles doordrong. Als het al doordrong.

Het congres zelf heb ik nooit bijgewoond, verder dan de lobby ben ik volgens mij nooit gekomen. Het UZ Leuven werd voor dat weekend mijn congreslocatie. Niet dat ik mij er nog veel van herinner. Eigenlijk niets meer. De weg terug naar huis een dag later herinner ik me vaag, heel vaag.

Het gat in mijn geheugen werd veroorzaakt door een status epilepticus. Een opeenvolging van epilepsieaanvallen waar ik niet zelf uit kon komen. Artsen die mij plat spoten, onderzoeken deden en mij blijkbaar vragen stelden waar ik antwoord op kon geven.

Het is een raar idee om te weten, en achteraf in het verslag te lezen, dat je tijdens …

Alleen met mijn gedachten - Mijn Batterij III

Afbeelding
Sinds maandag is vriendlief na twee weken ziek thuis zijn weer gaan werken. Twee weken samen thuis zijn. Twee weken continu gezelschap. Het is een makkelijke manier om niet te denken aan waarom je niet gaat werken. Om niet te denken aan de mails die in je inbox vloeien, papieren die ingevuld moeten worden,... Kortom een makkelijke manier om vooral niet te denken aan wat moet.

Het waren twee weken van voor mijzelf proberen te zorgen en voor vriendlief met griep. Momenten dat ik iemand had om tegen te praten, om mij minder eenzaam te voelen.

Toen ik vijf en een halve week geleden bij de neuroloog zat en we besproken of het niet een goed idee was om een maand thuis te zijn. Om wat energie terug te krijgen, een en ander op een rij te zetten, te kijken hoe ik mij daarna zou voelen was een van de bezorgdheden dat ik tegen de muren op zou lopen. Van eenzaamheid, van verveeldheid... Maar mijn behoefte aan rust leek, bleek en is groter. Betekent dit dat ik mij niet eenzaam voel? Absoluut niet.…