Poëzieweek 2016 deel 7



Deze poëzieweek sluit ik af met een laatste persoonlijk gedicht. Het gedicht dat ik ruim 6 jaar geleden voordroeg op de crematie van mijn grootvader. Een gedicht dat al jaren klaarlag. Zodat ik zeker wist dat ik iets zou hebben.

- Leonieke Kalkman (onbekend)

Het laatste blad gevallen
Van de bloem
Van jouw leven.

Zij heeft gebloeid prachtig mooi…
Je leven was als een roos,
Net als het onze
Met mooie zachte blaadjes
En
Af en toe 
Een doorn.
De steel zal blijven 
Evenals
De doornen.

Toch zullen we onthouden en herinneren wie 
Er met de blaadjes 
Van ons is heengegaan.
In onze harten 
Zal je voort blijven leven,
Als een eeuwig bloeiende roos. 
Zullen wij 
Steeds
Maar weer
Proberen
Alle blaadjes 
Bijeen te houden.

Zelf zal ik, bij elk blaadje,
Wat heel misschien toch opnieuw dreigt te vallen,
Extra aan je denken.


In het kader van de Poëzieweek post ik elke dag een gedicht. Meer info vind je hier. 

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Toen oma besloot dat naar opa gaan écht een goed idee was

Enkel miserie I

Een antwoord op Lieve Jordy - Zorgwonen I