Berichten

Berichten uit februari, 2016 weergeven

Satus zelfzorg - Mijn batterij II

Afbeelding
4 februari postte ik voor het laatst een tekst. Een tekst over mijn bezoek aan de neuroloog en de nogal emotionele heftige uitkomst van dat bezoek. 

Inmiddels zijn we 2 weken verder, zit ik 3 werkweken thuis en heb ik 2 therapiesessies achter de rug. Het aantal uren dat ik heb geslapen kan ik niet meer tellen, het aantal liters waters dat ik heb gedronken wegens de dorst van de anti-depressiva ook niet meer. Al enkele keren deze week wilde ik mijn blog-dashboard openen en nog eens een berichtje de wereld insturen. Maar het ging gewoon niet. De woorden wilden niet vloeien, en ik voelde al een extra ketting om mijn nek vallen bij de gedachte te moeten typen. En daar gaat dit hele thuis zijn juist om. Het kwijt raken van die kettingen. Het vinden van energie, het leren hoe ik vooral dingen doe die ik LEUK vind, meer dan dingen doen die zouden MOETEN.

Meer dan ooit heb ik deze weken dan ook telefoontjes, berichtjes en mails genegeerd of uren laten liggen. Omdat ik er op dat moment geen en…

Status leeg - Mijn batterij I

Afbeelding
Afgelopen maandag mocht ik weer afzakken naar UZ Gent. Dit keer eens niet voor een onderzoek, maar voor de uitslag ervan. Uitslag van die week afzien in oktober/november. Nieuw hier en weten waar het over gaat? Of nog even een keer herhalen? Mijn ervaringen over de opname.

Vol verwachting klopte mijn hart en zou ik dus te horen krijgen of zo'n nervus vagus stimulator geïmplanteerd zou kunnen worden. Of er misschien toch een medicament is dat we kunnen proberen. En dan komt de eerste vraag, waarvan je altijd vergeet dat ze die gaan stellen, hoe gaat het? Een onschuldige vraag, zo leek. Maar 1 die insloeg als een bom, zo bleek. Want eigenlijk gaat het helemaal niet zo goed. Het is al langer dat goede ervaringen, mooie gebeurtenissen en fijne momenten mijn batterij niet meer genoeg opladen. En dat doet pijn. Pijn omdat die mooie momenten niet meer overheersen. Maar ook om jezelf hardop te horen zeggen. Het lukt niet meer. Het - is - op. Mijn lichaam voelt alsof er een harnas vol kett…

Poëzieweek 2016 deel 7

Afbeelding
Deze poëzieweek sluit ik af met een laatste persoonlijk gedicht. Het gedicht dat ik ruim 6 jaar geleden voordroeg op de crematie van mijn grootvader. Een gedicht dat al jaren klaarlag. Zodat ik zeker wist dat ik iets zou hebben.

- Leonieke Kalkman (onbekend)
Het laatste blad gevallen Van de bloem Van jouw leven.
Zij heeft gebloeid prachtig mooi… Je leven was als een roos, Net als het onze Met mooie zachte blaadjes En Af en toe  Een doorn. De steel zal blijven  Evenals De doornen.
Toch zullen we onthouden en herinneren wie  Er met de blaadjes  Van ons is heengegaan. In onze harten  Zal je voort blijven leven, Als een eeuwig bloeiende roos.  Zullen wij  Steeds Maar weer Proberen Alle blaadjes  Bijeen te houden.
Zelf zal ik, bij elk blaadje, Wat heel misschien toch opnieuw dreigt te vallen, Extra aan je denken.


In het kader van de Poëzieweek post ik elke dag een gedicht. Meer info vind je hier.

Poëzieweek 2016 deel 6

Afbeelding
Vandaag de op een na laatste post in de poëziereeks. Het was wat moeilijk kiezen voor deze keer. Veel aanbod zorgt voor moeilijk kunnen kiezen.

Vandaag een beetje van mezelf... en een beetje van Jan J. Pieterse

Jaren geleden, toen ik nog actief dichtte en mijzelf een groot dichter achtte, ging ik ook regelmatig luisteren naar andere poëten. Mensen die ook door andere mensen als poëet werden aanschouwd.

Een van de mannen waar ik met plezier naar heb geluisterd was Jan J. Pieterse. Hoewel het al lang geleden is (27/01/'02) kan ik het me nog behoorlijk goed herinneren. Het was een voorstelling met Jan J. Pieterse, Mike Boddé en Frank van Pamelen. En het werd een interactieve middag. We mochten zelf schrijven, voordragen en zo meedingen naar een gesigneerde versie van een pocket met heuse ezelsoren. Deze post zou niet geschreven worden als ik die pocket nu niet in mijn bezit had.


Hoewel voor mij persoonlijk een leuke anekdote, wil ik jullie uiteraard het gedicht niet onthouden. Hierb…

Poëzieweek 2016 deel 5

Afbeelding
Vandaag opnieuw een gedicht van eigen hand. Vandaag krijg ik de uitslag van de onderzoeken eind oktober/begin november. Best een belangrijke dag die in het teken staat van mijn epilepsie.

In alle jaren dat ik zelf heb geschreven zijn er eigenlijk maar weinig poëtische schrijfsels over mijn hersenpan uit de pen gekomen. Als ik er nogmaals over nadenk, denk ik eigenlijk maar twee. Toch is er één die ik af en toe van de harde schijf haal. Als mensen mij vragen hoe dat nu voelt zo'n absence.

- Leonieke Kalkman (2005)
Weer één, Opnieuw een Seconde. Opnieuw Ééntje kwijt. Een paar… Opnieuw Duurt het Enkele secondes, Totdat ik weet Waar ik Ben, met wie En het belangrijkste Waar ik het over Had.



In het kader van de Poëzieweek post ik elke dag een gedicht. Meer info vind je hier.
Follow my blog with Bloglovin