Berichten

Berichten uit 2016 weergeven

Een jaar later, en toen?

Afbeelding
Iets meer dan een jaar geleden begon ik deze blog. Na lang dubben opende ik mijn theehuisje. Het is dus een beetje feest. Maar ook een jaar geleden lag ik in het ziekenhuis. Exact de reden waarom mijn theehuis eerder dan gepland open ging. En waar staan we nu?

Vorige week heeft de neuroloog mij eindelijk het goede nieuws gegeven dat officieel is goedgekeurd dat ik op papier een geschikte kandidaat ben voor een Nervus Vagus Stimulator (NVS). Momenteel is mijn epilepsie echter, gelukkig, te goed en stabiel om deze te laten plaatsen. De goedkeuring blijft echter gewoon staan en het is dus een fijne zekerheid dat dat in mijn dossier staat. Tijdens het overleg tussen de neurologen is er nog een andere theorie geboren. Glut1-deficiëntie. Glut wat? Ja, dat was ook onze reactie. Glut1-deficiëntie is een genetische afwijking waarbij er te weinig suiker (glucose) naar de hersenen gaat. Hierdoor kunnen deze niet voldoende functioneren. Epilepsie kan hier een, mijn inziens logisch, gevolg van zijn…

De burn-out black-out - Mijn Batterij VI

Afbeelding
Vele verhalen/blogs/columns over burn-outs beginnen met een fysieke/mentale black-out. Een bezoek aan een ziekenhuis, huisarts en een onverklaarbaar fysiek ongenoegen. Lange tijd dacht ik 'slim' genoeg te zijn geweest, het geluk te hebben gehad en eerder ziek thuis te zijn gaan zitten dan die black-out. Tot ik van de week ineens bedacht wat er vorig jaar november is gebeurd. 

Mijn pendelroute duurt ongeveer 50 minuten (treinrit inclusief wandeltrip). Een treinrit met 4 á 5 tussenhaltes en in de spits een behoorlijke drukte. 10 november vertrok ik in een rustige trein en voelde ik mij behoorlijk ok. Helaas ging dat al snel naar beneden. Nog voor de tweede halte moest ik mij naar het toilet snellen omdat ik het gevoel had dat mijn maaginhoud terug zou komen. De trein voelde als een sauna. En dat in november terwijl iedereen met winterjas zat. Op dat moment wild ik mij het liefst uitkleden tot op mijn ondergoed. Dat ongenoegen heb ik mijn mede-reizigers bespaard. Duizelingen combi…

Oma: een ondeugend klein kind

Afbeelding
'Vasculaire dementie' zo noemen ze dat. Datgene dat ervoor zorgt dat mijn oma van 86 eigenlijk mijn oma niet meer is. Dat de supersterke vrouw die ze ooit was binnen afzienbare tijd volgens haar eigen geloof weer bij haar man, mijn held zal zijn.

Vasculaire dementie, een van de vele soorten uit het dementiespectrum dat ervoor kan zorgen dat iemand zichzelf en de wereld om hem/haar heen verliest. Maar ook andersom, dat de wereld een persoon verliest. 




Mijn oma leeft op dit moment nog. Ze weegt 45 kg en zit op een gesloten afdeling in een verzorgingstehuis. Volgens de laatste reportages in haar zorgplan kan ze niet meer zelfstandig lopen, eten en drinken. Oma zat steeds vaker steeds schever in haar rolstoel dus kwam er een nieuwe rolstoel, groter en steviger. Bovendien moet ze voor haar veiligheid en die van het verplegend personeel met de actieve tillift verplaatst worden. Hoewel zij nooit een stevige vrouw is geweest, is de 45 kg erg zorgwekkend. Zeker als je weet dat de 9 belan…

Sexy is voor elk lichaam - Boobielicious III

Afbeelding
Borsten zijn, vind ik, leuk, interessant, veelzijdig en bijgevolg een onderwerp waar veel over gesproken kan worden. Bijgevolg ontstond Boobielicious, een rubriek over borsten.

Heel blij was ik met de Facebookpost van Naron afgelopen maandag. Naron gaf aan dat ze regelmatig de vraag krijgen naar sexy lingerie. Én terecht, want ook wij willen wel eens iets aan dat nét dat beetje meer heeft. Voor onszelf, onze partner... en dat is een probleem. Ze stelden een mogelijke lijn voor waarvan ze niet wisten of ze die moeten aanschaffen, maar de reacties liegen er niet om. In de winkel hangen die handel! En waarom niet?

Als je zoekt op 'sexy lingerie grote maten' kom je veelal resultaten tegen van webshops. Niet zelden webshops die zich richten op sexy lingerie voor de dunnere buurvrouw en dan ook nog een tabblad 'grote maten' hebben. Voor mij persoonlijk zit daar maar zelden iets tussen waar ik het warm van krijg. En dat zou toch wel mogen bij een beetje sexy lingerie? Het is …

Gezinsuitbreiding

Afbeelding
Een ieder die mij kent weet dat er uit mijn lichaam geen mini-me zal komen. Momenteel ben ik 30 en mensen om mij heen trouwen en baren druk. Nu het Lief en ik bijna drie jaar samen zijn krijgen ook wij vaak de vraag wanneer we gaan trouwen. En wanneer er een mini-ons komt. Die komt er niet. Tal van redenen zijn er op te noemen waarom het Lief en ik geen mini-ons op de wereld willen zetten. En eigenlijk komt het neer op dezelfde argumenten die je vaak terugziet in artikels over vrouwen die alsmaar moeten verdedigen waarom ze geen kinderen willen. Want ja, ook al weet ik het al heel lang heel zeker, nog regelmatig moet ik mezelf verdedigen. Dat mensen die ons niet zo goed kennen vragen wanneer wij aan kinderen beginnen dat is 1, en kan ik ergens nog begrijpen. Maar als ze dan horen dat we daar nu niet, nooit niet aan zullen beginnen dan komt daar in 95% van de gevallen: 'Waarom?'. En geen neutrale en geïnteresseerde waarom, maar een verbaasde of vol ongeloof waarom. En we hebben…

F+-meisjes - Boobielicious II

Afbeelding
Borsten zijn, vind ik, leuk, interessant, veelzijdig en bijgevolg een onderwerp waar veel over gesproken kan worden. Bijgevolg ontstond Boobielicious, een rubriek over borsten. Wow, wat een onverwachte hoeveelheid reacties op mijn eerste Boobielicious. En allemaal positief. Op mijn Facebook maar ook gewoon via privéberichten. Boobielicious schoot al snel omhoog naar de top 5 van meest populaire berichten van mijn blog. Een tweede editie kon dus niet lang uitblijven. 

Wat mij in de reacties enorm opviel was dat er veel meer vrouwen het probleem herkenden dan ik had verwacht. Ook wel: er zijn veel meer vrouwen die een grotere borst hebben dan ik eerst dacht. Eigenlijk niet zo vreemd want ik heb het zelfde 'probleem'. Een paar dagen na mijn eerste Boobielicious kwam Prima Donna met onderstaand filmpje. Reacties op dit filmpje verschilden van 'wow, dat is een goed initiatief' tot 'een E-cup? Wanneer proberen jullie een F/G/H/...'. Veel vrouwen die reageerden vonden…

Niet vergeten: opladen is belangrijk! - Mijn Batterij V

Afbeelding
Het was een kwestie van uren, dagen of heel misschien weken. Een kwestie van wachten dus voordat ik wakker zou worden en moe zou zijn. Zou gaan slapen, wakker zou worden en de zwaarte in mijn lichaam elk restje van energie op zou nemen. Nog voordat ik mijn benen uit bed zwaai. Een kwestie van wachten voordat ik 'welterusten' zeg tegen vriendlief in plaats van goedemorgen. En dat gebeurde dus vanmorgen. Ik voelde het al een paar dagen borrelen.

Na een hoop leuke gebeurtenissen: de 1e Boobielicious voor Naron, het verschijnen van mijn interview in Surplus Gezondheid en het opvragen van prijsvoorstellen voor onze vakantie in 2017 (en daar een besluit in nemen) was het blijkbaar even genoeg geweest.

De therapeut die even geen gaatje voor mij heeft in haar agenda, het gebrek aan tijd voor mezelf die ik neem (domme domme ik) en de afspraken in agenda die andere mensen voor mij maken of daar in ieder geval bij betrokken zijn. Het maakt het er niet beter op, en het laat me even verge…

Vakantie 2017: AMS - NYC - BON

Afbeelding
Terwijl de zomer probeert door te dringen in ons Belgenlandje en mensen volop laten weten dat ze in Griekenland, Spanje of Amerika zitten plannen we in huize OLE onze winterzonvakantie. Wij doen namelijk niet aan vakantie in de zomermaanden. Wij hopen elk jaar namelijk op genoeg mooie dagen voor een portie vitamine D en daarnaast kan een weekje winterzon zo'n deugd doen.

Bye bye Europa


Dit jaar gaan we voor het eerst Europa uit. Mijn broertjes, eigenlijk halfbroertjes maar we gaan niet ingewikkeld doen, wonen op Bonaire. En dat doen ze nu een jaar of 10. En al die jaren heb ik gezegd dat ik langs wilde gaan. Dat ik op bezoek wil komen om te kijken hoe ze wonen, om dat eiland dat zo mooi zou zijn te bewonderen. Helaas is het er nooit van gekomen. Opleiding zorgde ervoor dat tickets duur waren als ik kon gaan en toen ik eenmaal werkte liet het budget het vaak niet toe. Dit jaar heb ik, figuurlijk, met mijn vuist op tafel geslagen. Ik moest en zou naar Bonaire gaan. Mijn oudste broer…

Daar sta je dan... in de inhoudsopgave!

Afbeelding
15 mei liet ik het jullie via Facebook al weten: er stond een interview in de agenda. Via de Epilepsie Liga kreeg ik namelijk een e-mail. Een journalist was op zoek naar een persoon met epilepsie. Voor het Surplusmagazine. Dát zag ik wel zitten. Het resultaat: met mijn gezicht in de inhoudsopgave van het Surplusmagazine, best iets om trots op te zijn toch?

Epiwattes?
Nog te vaak merk ik in gesprekken dat mensen eigenlijk niet zo goed weten wat epilepsie is, hoe je het kan krijgen, hoeveel mensen epilepsie hebben en het belangrijkste nog: wat je moet doen als iemand een aanval krijgt. Zelf ben ik ook niet alwetend hoor, dat kan vrees ik ook niet. Als ik zie hoeveel onderzoeken er worden uitgevoerd, hoeveel websites er zijn en dat er neurologen zich specialiseren tot epileptoloog dan weet ik dat epilepsie een zeer complex iets is. Niet verbazingwekkend natuurlijk als je weet dat het zich afspeelt in de hersenen. De plaats van het lichaam die we met dezelfde plaats moeten analyseren. Maar…

Naron - Boobielicious I

Afbeelding
Een nieuwe rubriek is geboren: Boobielicious. Borsten zijn namelijk, vind ik, leuk, interessant, veelzijdig en bijgevolg een onderwerp waar veel over gesproken kan worden. En het is eens wat anders dan de ziekte en verderf die vaak aanwezig is in mijn Theehuis.


Tetten, tieten, borsten, boezem, buste, boobies... woorden waarmee hetzelfde wordt bedoeld en die iedereen begrijpt. De twee bergjes, of bergen in mijn geval, aan de voorkant mijn lichaam.

Een jaar of 20 geleden begon het. Gelukkig had ik niet dezelfde ervaring als Elise die vol overtuiging het Tietenlied zong.


Meer dan een handje vol

Wat wel al snel duidelijk werd is dat ik gezegend bleek met meer dan een handje vol. En ondanks dat ik een jaar jonger was dan de andere meiden in de klas lieten mijn borsten anders uitschijnen. Hoewel ik mijn topjes fijn vond, en zelf geen ik-wil-volwassen-worden-nood had aan een bh, moest ik er op een gegeven moment aan geloven.

Dus daar ging ik, een jaar of 20 geleden, met mijn moeder, naar de w…

Pinterhappy

Afbeelding
Nostalgie

De novembermaanden, begin jaren negentig. De speelgoedwinkels brengen dikke speelgoedboeken uit. Aan de hand van mama ga je vol spanning naar de lokale speelgoedhandelaar, maar natuurlijk ook naar de nationale ketens. En met een catalogus die zo zwaar voelt als een woordenboek, maar nu niets meer voorstelt omdat alles op internet staat en omdat je ouder bent, plof je thuis op de bank om hem van voor naar achter door te bladeren. En te bestuderen. Met en pen in de aanslag worden cirkels of kruizen gezet bij het speelgoed dat Sinterklaas voor jou wel in de schoen of zak mag steken. Vervolgens komen de schaar, lijm, en papieren boven. De gewenste cadeaus worden 'keurig' uitgeknipt (naarmate de jaren volgen worden de lijntjes al beter gevolgd) en op papier geplakt. Een spannende periode.



Je wilde als kind de hele wereld. Had, gelukkig, geen flauw benul van hoeveel iets kostte en was met alles blij. Natuurlijk kreeg je niet alles maar op zoek naar een afbeelding vond ik e…

Centjes voor de hersenen

Afbeelding
Een groot verschil tussen Nederland en Vlaanderen is het collecteren.

In Nederland staat er bijna elke week iemand aan je deur voor een goed doel. Met zo'n leuke collectebus waar je je kleingeld in kan doen. Aan wie je dingen kan vragen over het goede doel en waar je gewoon een babbeltje mee kan doen. Mensen met een hart voor dat doel en die door wind, regen maar ook warme temperaturen toch langs komen bij de mensen. En dikwijls opnieuw als er niemand open doet.

In Vlaanderen kun je uiteraard ook goede doelen steunen. Maar maandelijks, of een keer per jaar. Maar een euro hier, 50 cent daar... dat gaat niet zo makkelijk. Dat mis ik wel. Want kiezen is zo moeilijk. Er zijn zoveel doelen waar ik aan wil geven. Als ik puur kijk naar ons thuis dan zou ik al gaan voor de Epilepsieliga, Diabetesliga en iets van Reuma.

Maar goed, deze week is dus de collecteweek van het Epilepsiefonds. In Nederland gaan weer honderden vrijwilligers langs de deuren om geld in te zamelen voor onderzoek naar…

Flitsend Eurovisiesongfestival - Come together

Afbeelding
Come together

Vanavond was het weer zover. De finale van het jaarlijkse Eurovisiesongfestival. Net als vele anderen zat ik klaar. Na het zien van twee halve finales zat ik ook voor de finale weer klaar op mijn knalrode bank onder mijn fleecedekentje. Want weer of geen weer een dekentje mag altijd.

Hoewel ik net als vele anderen kan genieten van het gezang, de kledij of juist het commentaar geven erop omdat het er zo naast zit. Is er elk jaar iets dat zorgt voor een onzeker gevoel. Dat mij een gevoel geeft dat ik met risico naar de tv zit te kijken die drie avonden in die ene week. Elk jaar wordt de angst en onzekerheid groter. En helaas moest ik deze avond nog voor het einde van de eerste helft afhaken.

Visuals ter ondersteuning van de liedjes worden kleurrijker, aanweziger en bovenal flitsender. Sommige tot op het stroboscopische effect af. En het is juist dat waaraan ik mij mateloos kan storen. Samen met velen anderen. Dat lichtflitsen epilepsieaanvallen opwekken is iets dat genuanc…

Over moeten en mogen - Mijn Batterij IV

Afbeelding
Als moeten mogen moet worden, dan mag het wel even stil blijven hier. 
De afgelopen weken heb ik vaak gedacht: goh, ik zou nog eens moeten schrijven. Over mijn hoofd, over mijn bezigheden, over mijn batterij, over de trouw, het huis,... over mij. Gewoon over het leven dat je bij de thee bespreekt. En eerlijk gezegd had ik ondanks het thuis zijn onderwerpen genoeg. Maar bij de gedachte mijn laptop open te moeten klappen, mijn blogaccount te moeten openen en vervolgens op nieuw bericht te moeten klikken was de inspiratie al ver verdwenen. 
Tot nu. De behoefte is er al enkele dagen, dus wellicht moet het nu maar eens op papier. 
Inmiddels ben ik ruim drie maanden ziek thuis. Drie maanden waarin ik 's morgens geen wekker moet zetten om op tijd op het werk te zijn. Drie maanden waarbij mijn week eigenlijk maar enkele vaste waarden heeft. Therapie en Familiehulp. Beiden een zege en een vloek. Een verademing en tegelijkertijd een rede voor vermoeidheid. Maar ze zorgen ervoor dat elke wee…

We can't keep calm... they're getting married.

Afbeelding
Toen vorig jaar in mei mij via een roze puzzel werd gevraagd of ik getuige wilde zijn had ik geen flauw idee waar ik ja tegen zei. Ja, tegen het aanwezig zijn op een bruiloft. Ja, tegen het zetten van een handtekening. Ja, tegen het getuigen dat ik geloof in de liefde tussen twee mensen.


Wat ik mij niet realiseerde, en wat de Dikke van Dale ook niet vermeldt is dat ik enkele maanden geleden ineens prachtige kaarten mee aan het vouwen was, dat ik een vrijgezellenfeest zou plannen waar de bruid al maanden naar vraagt en wat een hele opgave is om daar niets over te zeggen (maar ó zo leuk). Dat ik als vanzelf de 'wedding jitters' kreeg en dat ik het paar overrompelde dingen die ik tegenkwam op Pinterest en Facebook. Over tips wat je vooral niet moet doen voor de foto's, tips waarvan je wenste dat je ze voor je bruiloft had geweten, foto's van mogelijke ornamenten voor bovenop de taart, maar uiteraard ook sarcasme over mogelijk schoeisel voor de bruid.


Met nog enkele weke…

Waarom ik niet stem vandaag

Afbeelding
Enkele maanden geleden ontving ik een automatisch gegeneraliseerde e-mail van de Nederlandse overheid. Of ik mij nog eens wilde registreren als kiezer. Verbaasd als ik was (er was immers geen regering gevallen en ook Europa bestond nog) las ik verder en Googelde ik wat. Vervolgens klikte ik op het prullenbakje om de mail te verwijderen.

Omdat ik tégen stemmen ben? Nee, absoluut niet. Omdat ik niet voor Nederlandse zaken wil stemmen als in-het-buitenland-woonachtige-Nederlander? Ook absoluut niet.

Omdat het hier gaat om een referendum. Een referendum dat mijn inziens een onderwerp betrof dat té groot is voor mij. Een onderwerp dat niet relevant leek voor mij als Nederlander in het buitenland. En een onderwerp dat misschien té groot is voor vele Nederlanders. Een referendum over een handelsverdrag met Oekraïne.


De afgelopen weken kropen er langzaam meningen mijn Facebook tijdlijn binnen. Oproepen om voor of tegen te gaan stemmen. Of zelfs niet. En dat laatste zelfs van mensen die vóór d…

53 voor 30

Afbeelding
Nog 53 nachtjes en het is zover. Tram 2 rijdt weg en tram 3 staat voor de deur. Voor de Nederlanders onder mijn lezers: elke keer dat je een nieuw tiental bereikt 'spring' je op een nieuw tram. Nog 53 om een plan te bedenken dat ervoor zorgt dat dit een memorabele verjaardag wordt.



Dat klinkt misschien als genoeg tijd, maar als verjaardagsbeest is dat een hele opgave. Ging jij met Sinterklaas of kerst ook de cadeautjes stiekem voelen? Misschien alvast het plakband 'onzichtbaar' proberen los te maken (zelfs als ze misschien nog in de kast liggen, sorry mama)? En kon je de dag voor je verjaardag nooit slapen van de spanning? Ging je die dag altijd met plezier naar school omdat je de klassen rond mocht met een vriendje of vriendinnetje en een mooie kroon kreeg? En keek je uit naar je verjaardagsfeestje waarop je taart at met vriendjes en vriendinnetjes, Twister speelde en in de speeltuin op de familieschommel ging? Om vervolgens na de frietjes en het thuisbrengen van iede…

#ikwilhelpen

Dinsdagochtend 22 maart 2016. Mijn telefoon ben ik al enkele uren kwijt, de huistelefoon gaat over. Ik ben net te laat. 'Vast weer een vervelende verkoper' denk ik geïrriteerd. Iets later, 9:27, klap ik mijn laptop open. Via Facebook begin ik een koetjes-en-kalfjes gesprek met mijn beste vriendin. Heel random vraagt ze of vriendlief thuis is. Verbazingwekkend genoeg is hij dat. Vanmorgen voelde hij zich niet genoeg om naar het werk te gaan. Ik vraag haar waarom, scroll tegelijkertijd door mijn Facebooktijdslijn en vind daar mijn antwoord. Tegelijkertijd gaat opnieuw de huistelefoon en ik besef dat dat mijn schoonmoeder moet zijn. Het gesprek is nog maar half begonnen en ik zeg haar dat we ok zijn. Dezelfde boodschap zet ik op Facebook. Nadat de verbinding is verbroken post ik een Facebookstatusupdate over dat we veilig zijn en besef ik dat ik eerst een knuffel nodig heb. Ik loop naar boven en vraag vriendlief een knuffel en vertel hem wat er is gebeurd. Zijn telefoon laat ber…

Een drijvend lichtpuntje met een knipoog naar Bonaire

Afbeelding
27 februari zouden we eigenlijk de housewarming voor de familie houden. Helaas zorgde de griepepidemie ervoor dat vriendlief in de lappenmand lag en er dus een wijziging van plannen moest gebeuren. De familie werd afgezegd en besloten werd dat ik uit eten zou gaan met de familie die reeds een hotel had geboekt.

Achteraf was dit wellicht ook een geluk bij een ongeluk. De avond met dit beperkte gezelschap bleek al vermoeiend genoeg. Wellicht moest ik, hoewel ik dat niet graag doe, mijn therapeut misschien toch gelijk geven. Eind februari was te vroeg voor zoiets groots. Maar terug naar de avond zelf. We zijn met de familie heerlijk gaan eten bij Brasserie De Hopmarkt. Een plaats waar de sushi altijd smaakt. De boten waren dan ook snel leeg.


Maar ik ben zó hard aan het afdwalen. Omdat er eigenlijk een feestje gepland stond, waren er ook cadeau's meegebracht. En over één van die cadeaus wilde ik graag meer kwijt. Nu is het zo dat ik een kind ben van gescheiden ouders. En hoewel de sch…

Gelukkige verjaardag hersenpan!

Afbeelding
Zaterdagochtend 14 maart 2015, op weg naar een congres, voelde ik me wat vreemd. Niet goed, maar ook niet ziek. Wat moe misschien? In de trein nog wat geslapen maar het was er niet beter op geworden. Het voelde alsof ik in een grote plastic bal zat, iedereen ver weg was maar toch dicht bij en ondertussen duurde het heel lang voordat alles doordrong. Als het al doordrong.

Het congres zelf heb ik nooit bijgewoond, verder dan de lobby ben ik volgens mij nooit gekomen. Het UZ Leuven werd voor dat weekend mijn congreslocatie. Niet dat ik mij er nog veel van herinner. Eigenlijk niets meer. De weg terug naar huis een dag later herinner ik me vaag, heel vaag.

Het gat in mijn geheugen werd veroorzaakt door een status epilepticus. Een opeenvolging van epilepsieaanvallen waar ik niet zelf uit kon komen. Artsen die mij plat spoten, onderzoeken deden en mij blijkbaar vragen stelden waar ik antwoord op kon geven.

Het is een raar idee om te weten, en achteraf in het verslag te lezen, dat je tijdens …

Alleen met mijn gedachten - Mijn Batterij III

Afbeelding
Sinds maandag is vriendlief na twee weken ziek thuis zijn weer gaan werken. Twee weken samen thuis zijn. Twee weken continu gezelschap. Het is een makkelijke manier om niet te denken aan waarom je niet gaat werken. Om niet te denken aan de mails die in je inbox vloeien, papieren die ingevuld moeten worden,... Kortom een makkelijke manier om vooral niet te denken aan wat moet.

Het waren twee weken van voor mijzelf proberen te zorgen en voor vriendlief met griep. Momenten dat ik iemand had om tegen te praten, om mij minder eenzaam te voelen.

Toen ik vijf en een halve week geleden bij de neuroloog zat en we besproken of het niet een goed idee was om een maand thuis te zijn. Om wat energie terug te krijgen, een en ander op een rij te zetten, te kijken hoe ik mij daarna zou voelen was een van de bezorgdheden dat ik tegen de muren op zou lopen. Van eenzaamheid, van verveeldheid... Maar mijn behoefte aan rust leek, bleek en is groter. Betekent dit dat ik mij niet eenzaam voel? Absoluut niet.…

Satus zelfzorg - Mijn batterij II

Afbeelding
4 februari postte ik voor het laatst een tekst. Een tekst over mijn bezoek aan de neuroloog en de nogal emotionele heftige uitkomst van dat bezoek. 

Inmiddels zijn we 2 weken verder, zit ik 3 werkweken thuis en heb ik 2 therapiesessies achter de rug. Het aantal uren dat ik heb geslapen kan ik niet meer tellen, het aantal liters waters dat ik heb gedronken wegens de dorst van de anti-depressiva ook niet meer. Al enkele keren deze week wilde ik mijn blog-dashboard openen en nog eens een berichtje de wereld insturen. Maar het ging gewoon niet. De woorden wilden niet vloeien, en ik voelde al een extra ketting om mijn nek vallen bij de gedachte te moeten typen. En daar gaat dit hele thuis zijn juist om. Het kwijt raken van die kettingen. Het vinden van energie, het leren hoe ik vooral dingen doe die ik LEUK vind, meer dan dingen doen die zouden MOETEN.

Meer dan ooit heb ik deze weken dan ook telefoontjes, berichtjes en mails genegeerd of uren laten liggen. Omdat ik er op dat moment geen en…

Status leeg - Mijn batterij I

Afbeelding
Afgelopen maandag mocht ik weer afzakken naar UZ Gent. Dit keer eens niet voor een onderzoek, maar voor de uitslag ervan. Uitslag van die week afzien in oktober/november. Nieuw hier en weten waar het over gaat? Of nog even een keer herhalen? Mijn ervaringen over de opname.

Vol verwachting klopte mijn hart en zou ik dus te horen krijgen of zo'n nervus vagus stimulator geïmplanteerd zou kunnen worden. Of er misschien toch een medicament is dat we kunnen proberen. En dan komt de eerste vraag, waarvan je altijd vergeet dat ze die gaan stellen, hoe gaat het? Een onschuldige vraag, zo leek. Maar 1 die insloeg als een bom, zo bleek. Want eigenlijk gaat het helemaal niet zo goed. Het is al langer dat goede ervaringen, mooie gebeurtenissen en fijne momenten mijn batterij niet meer genoeg opladen. En dat doet pijn. Pijn omdat die mooie momenten niet meer overheersen. Maar ook om jezelf hardop te horen zeggen. Het lukt niet meer. Het - is - op. Mijn lichaam voelt alsof er een harnas vol kett…

Poëzieweek 2016 deel 7

Afbeelding
Deze poëzieweek sluit ik af met een laatste persoonlijk gedicht. Het gedicht dat ik ruim 6 jaar geleden voordroeg op de crematie van mijn grootvader. Een gedicht dat al jaren klaarlag. Zodat ik zeker wist dat ik iets zou hebben.

- Leonieke Kalkman (onbekend)
Het laatste blad gevallen Van de bloem Van jouw leven.
Zij heeft gebloeid prachtig mooi… Je leven was als een roos, Net als het onze Met mooie zachte blaadjes En Af en toe  Een doorn. De steel zal blijven  Evenals De doornen.
Toch zullen we onthouden en herinneren wie  Er met de blaadjes  Van ons is heengegaan. In onze harten  Zal je voort blijven leven, Als een eeuwig bloeiende roos.  Zullen wij  Steeds Maar weer Proberen Alle blaadjes  Bijeen te houden.
Zelf zal ik, bij elk blaadje, Wat heel misschien toch opnieuw dreigt te vallen, Extra aan je denken.


In het kader van de Poëzieweek post ik elke dag een gedicht. Meer info vind je hier.