Posts

Posts uit november, 2015 weergeven

Eind van een tijdperk

Afbeelding
Jaren geleden, als puber, zei ik: ik ga nooit aan politiek doen. En ergens rond mijn 25e veranderde die mening. Ik kwam mensen met dezelfde ideeën tegen, een beweging die mij aansprak en ineens leek politiek niet meer eng en vies. Animo was een beweging die net als ik de wereld wilde verbeteren. Mijn lidkaart zat nog niet in de bus of mede-leden hadden mij al door heel Vlaanderen gezien. Ook internationaal heb ik veel wegen bewandeld, en bovenal veel bijgeleerd. Het is ook daar dat ik dingen zag die ik binnen Animo, en later JS, wilde veranderen. Maar zeker ook dingen die ik goed vond, en waarvan ik wilde dat ze zouden blijven.


Maar net als dat er een moment is om te komen, zo is er ook een moment om te gaan. En dat moment is nu. Het is mooi geweest. Het moment komt voor de mensen die mij nauw staan naar alle waarschijnlijkheid niet onverwacht. Al langer gaan gedachten door mijn hoofd die mij tot het randje van stoppen brengen. “Die zeggen, dit is het niet. Zo wil je de wereld niet …

Over lijstjes, linker- en rechterhanden en trots.

Afbeelding
In het dagelijks leven schrijf ik veel. Ik schrijf op wat ik dreig te vergeten, wat ik niet mag vergeten en wat ik halverwege het pakken van mijn pen al ben vergeten. De deur ga ik niet uit zonder mijn gsm, agenda en pen. Een grote voorwaarde van een goede agenda is bijgevolg veel en praktische notitieruimte. Op diverse manieren heb ik geprobeerd vergaderverslagen, to-do's en boodschappenlijstjes te digitaliseren maar meestal val ik na enkele dagen (of hooguit weken) terug naar papier. What can I say? Ik hou er gewoon van hoe mijn pen over het papier kan gaan. Hoe de punt bij bepaalde rondingen het papier iets harder naar beneden drukt. 
Al jaren probeer ik een perfecte combinatie te vinden tussen agenda en notitesysteem. Succes, Hema-agenda, gratis agenda met losse notities... Niets leek ideaal te zijn. De Succes organiser had zeker zijn pluspunten maar de ringen in het midden sleepten hem te ver naar het vriespunt. En ook mijn Moleskine look-a-like kwam aardig in de buurt met de …

En nu? Antwoord op veelgestelde vragen.

Donderdagochtend haalden ze mijn extensions weer uit mijn haar. Tussen jullie en mij? Mijn lange, volle, bruine lokken vind ik toch beduidend beter staan. Geraakt door alle berichtjes tijdens mijn verblijf, ben ik dat zeker ook na mijn verblijf. Hoeveel ik het ook waardeer, steeds hetzelfde antwoorden is niet altijd makkelijk. Zeker als de antwoorden niet altijd even positief, makkelijk of kort zijn. Want eerlijk antwoorden, dat vind ik dan wel belangrijk. Dus hierbij een antwoord op veelgestelde vragen. Hoe voel je je nu?
Fysiek ben ik nog steeds niet de oude. Het was een vermoeiende week, en die rust inhalen is niet evident. Helaas ben ik, door de aanwezigheid van een sterk bioritme, niet in staat om hele dagen te slapen. Bovendien, en dat brengt mij bovendien bij het emotionele gedeelte, is er het gewone werk in huis. Dat werk dat ik niet wil laten opstapelen, waar ik olivier niet langer mee wil en kan opzadelen. Maar dat, als er niets mee gebeurt zorgt voor chaoa in het huis. En c…

De dag na gisteren

Afbeelding
Het zou een mooie titel voor een boek kunnen zijn. Als het niet al bestaat, dat boek dus.

In ieder geval is het een passende titel voor deze blog. Over gisteren, en een beetje over vandaag. De dag na gisteren.

Gisteren was de dag na een nacht slaap van amper 3 uur. Zoals ik schreef in Feestje in het ziekenhuis voelde ik mij rond 10:00, bij het afronden van de tekst, naar omstandigheden redelijk ok.

Maar helaas bleef het daar niet bij. Ergens op weg naar 13:00 had ik een totale mentaal breakdown. Donderdag ben ik binnen gekomen, gisteren was het maandag en zat ik dus over de helft. Het was even genoeg. Ik was moe, chagrijnig, voelde mij niet lekker. Kortom, de neiging om alles van mijn hoofd af te trekken was zeer hard aanwezig. (Note to myself: het bakje met de draden loskoppelen gaat sneller zijn). In plaats daarvan barstte ik in huilen uit. Het was even genoeg geweest. Genoeg witte jassen, genoeg Big Brother, genoeg heimwee, veel te veel slecht eten...

Gelukkig was Carien daar nog. …

Feestje in het ziekenhuis

Afbeelding
Of hoe van een nood een deugd gemaakt kan worden.

Vandaag is het dan eindelijk zover. 'Wakker blijven, zolang als je kunt.' Niet noodzakelijk tot morgenochtend, niet noodzakelijk een vast aantal uren maar het liefst minimaal 3 uur langer dan normaal.

Hoelaat ik normaal ga slapen? Goh, hier in het ziekenhuis uiterlijk een uur of negen. Het is saai, de dagen zijn redelijk vermoeiend en de omgeving geeft een eenzaam gevoel. Thuis is dat toch dikwijls een ander verhaal. De klok durft dan met een aflevering Weeds, How I met your mother, Sleepy Hollow... toch al snel richting middernacht of verder te tikken.

Dus met het oog op een goed onderzoeksresultaat zou ik graag de 3 of de 4 zeker in de klok willen zien komen. Met mijn nachtbrakerzus en Olivier erbij moet dat wel lukken. Ik ga proberen een weerslag te geven van hoe mijn gemoed is en verloopt in de loop van de komende 24 uur. Voor jullie, voor mezelf en voor de neuroloog.

20:14: de steun en toeverlaat zijn eten halen en de sfe…